متن رأی
در تاریخ 1400/2/1 آقای م. گ. چ. بوکالت از طرف آقای م. خ. بطرفیت خانم م. ن. دادخواستی بخواسته صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرأی صیغه طلاق بلحاظ عدم تفاهم اخلاقی و سازش بین زوجین و مقدور نبودن ادامه زندگی مشترک برأی خواهان تقدیم نموده که حسب الارجاع در شعبه *ثبت و مورد رسیدگی قرار میگیرد در جلسه رسیدگی مورخ 1400/2/21 که با حضور وکیل خواهان و نیز خوانده تشکیل گردیده وکیل خواهان اظهار داشت خواسته به شرح دادخواست تقدیمی است. مهریه مافی القباله 14 عدد سکه می باشد. که در صورت استطاعت می بایستی به زوجه تسلیم نماید. و طرفین دارأی فرزند مشترک دختر سه سال و نیم می باشند و در خصوص جهیزیه موکل دست نوشته ای دارد. که وسایل تحویل ایشان شد و مقداری از وسایل موجود است. که موکل به ایشان مسترد خواهد نمود و سایر حقوق مالی مطابق ضوابط قانونی پرداخت خواهد شد ضمنا موکل کارگر بوده و وضعیت مالی نامناسبی دارد. و توان پرداخت دفعی مسایل مالی را ندارد.
خوانده ( زوجه ) اظهار داشت بنده طلاق نمیخواهم چنانچه خواهان اصرار بر طلاق دارد. اینجانب حقوق مالی خود از جمله مهریه و نحله و نفقه ایام عده طلاق را میخواهم و در خصوص دارأیی چیزی بنام ایشان نیست و حضانت فرزند 3/5 ساله را بخاطر شرأیط مالی فعلا نمیخواهم و ملاقات هفتگی را میخواهم. سپس دادگاه قرار ارجع امر بداوری صادر نموده و داوران منتخب زوجین هر یک نظریه کتبی خود را که حاکی از عدم حصول سازش بین طرفین بوده تقدیم داشته اند و سرانجام دادگاه ختم رسیدگی را اعلام و بموجب دادنامه شماره *مورخ 1400/3/17 پس از ذکر خواسته خواهان و اعلام احراز وجود علقه زوجیت دائم بین طرفین با اعلام اینکه مساعی دادگاه و داوران در اصلاح ذات البین موثر واقع نگردیده و زوج اصرار بر طلاق دارد.
لذا باستناد ماده 1133 قانون مدنی و عموم قاعهده فقهی ( الطلاق بید من اخذ بالساق ) و مواد 26 و 31 قانون حمایت خانواده مصوب سال 1391 گواهی عدم امکان سازش جهت اجرأی صیغه طلاق از نوع رجعی فیمابین زوجین صادر و مدت اعتبار گواهی صادره را سه ماه از تاریخ ابلاغ حکم قطعی اعلام و با توجه به انصراف زوجه از حضانت فرزند مشترک دختر 3/5 ساله برأی ایشان بنحو مقرر در حکم حق ملاقات با فرزند تعیین نموده و اجرأی صیغه طلاق را منوط به پرداخت مهریه ما فی القباله به تعداد 14 سکه و پرداخت نحله بمبلغ ده میلیون تومان و نفقه ایام عده بمبلغ پنج میلیون تومان از طرف زوج در حق زوجه اعلام و توضیح داده که در خصوص جهیزیه و سیسمونی زوجه می تواند جداگانه اقدام نماید.
پس از ابلاغ رأی صادره زوجه نسبت به ان تجدیدنظرخواهی نموده که پس از تبادل لایحه و وصول پرونده بمرجع تجدیدنظر *وضوع رسیدگی و طی دادنامه شماره *مورخ 1400/5/11 با استدلال منعکس در ان دادنامه تجدیدنظرخواسته را در قسمت مربوط به واگذاری حضانت فرزند مشترک به پدر و تعیین حق ملاقات برأی مادر نقض نموده و در اجرأی مواد 1168 و 1169 و 1174 قانون مدنی حضانت فرزند مشترک زوجین تا 7 سالگی تمام را به مادرش واگذار نموده و نفقه فرزند را ماهیانه مبلغ هشتصد هزار تومان تعیین و پدر فرزند را به پرداخت ان مکلف کرده و برأی پدر بنحو مقرر در حکم حق ملاقات با فرزند تعیین نموده است. و نسبت به سایر قسمت دادنامه تجدیدنظرخواسته اعتراض تجدیدنظرخواه را غیرموجه و دادنامه صادره را در این قسمت فاقد ایراد و اشکال قانونی تشخیص و ضمن رد اعتراض تجدیدنظرخواه باستناد ماده 358 قانون آیین دادرسی مدنی این قسمت دادنامه معترض عنه را تایید نموده است.
دادنامه اخیرالذکر در تاریخ 1400/5/17 به زوجه ابلاغ شد و نامبرده در تاریخ 1400/6/4 با تقدیم دادخواست نسبت به ان فرجامخواهی نموده که پس از طی تشریفات قانونی و وصول پرونده به دیوان عالی کشور جهت رسیدگی به این شعبه ارجاع گردیده است. دادخواست فرجامی به هنگام شور قرائت می گردد.
هیأت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید.
پس از قرائت گزارش آقای ح. ع. عضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده مشاوره نموده چنین رأی می دهد: