رأی دادگاه
در خصوص فرجامخواهی آقای فخرالدین ب. م. با وکالت آقای م. دادگر نسبت به دادنامه 9509975844100138 - 95/2/11 شعبه اول دادگاه تجدیدنظر استان خراسان شمالی که در تأیید رأی بدوی و اثبات زوجیت دائم طرفین و الزام زوج به ثبت واقعه نکاح در دفتر رسمی ازدواج صادر گردیده است، با بررسی محتویات پرونده نظر به اینکه در صورت عدم پذیرش منقطع بودن نکاح در عقدنامه عادی پیوست پرونده و عدم پذیرش اظهارات عاقد و ضرورت اتیان سوگند اولاً - مطابق مواد 270 به بعد قانون آیین دادرسی مدنی می بایست متقاضی سوگند تعیین شود که در ما نحن فیه زوجه مطابق صورتجلسه 94/1/22 تقاضای سوگند نموده است. ثانیاً با توجه به انکار خوانده نسبت به ادعای خواهان می بایست منکر (خوانده) ادای سوگند نمایدودر صورت امتناع وی از ادای سوگند در این صورت سوگند به خواهان واگذار می گردد که در مانحن فیه ایتان سوگند به نحو صحیح انجام نشده است. ثالثاً - در تحریر الوسیله حضرت امام (ره) در مسئله 9 از گفتار در نکاح منقطع فرموده اند (( یشترط فی النکاح المنقطع ذکر الاجل، فلولم یذکره متعمداً او نسیاناً بطل متعه و العقد دائماً. . . .
)) یعنی در نکاح منقطع ذکر مدت شرط است، پس اگر عمداً و یا نسیاناً مدت در عقد ذکر نشود عقد بعنوان انقطاعی باطل می شود و بعنوان عقد دائم منعقد می گردد. از آنجائیکه 1- در موضوع پرونده و اختلاف طرفین، در سند عادی نکاح، مدت اعم از دائم یا منقطع ذکر گردیده است. 2- در صورت عدم ذکر مدت عقد انقطاعی باطل و عقد دائم منعقد می گردد، بحثی از قبول قول زن در ادعای عقد دائم یا مدت دار نیست بنابرأین بلحاظ نقص تحقیقات و نقص رسیدگی، رأی فرجام خواسته قابلیت تأیید را نداشته و باستناد بند 5 ماده 371 قانون آیین دادرسی مدنی ضمن نقض آن مستنداً به بند الف ماده 401 همین قانون رسیدگی مجدد به شعبه محترم صادر کننده رأی محول می گردد. چنانچه منظور دادگاه محترم از استناد به فتوای حضرت امام (ره) مسئله دیگری است اعلام فرمایند. شعبه سی ام دیوان عالی کشور رئیس: م. علی کریم پورمستشار: عبدالغفور دُرّی