رأی دادگاه
صرفنظر از اینکه دادگاه صادر کننده دادنامه 232/96 از بند 3 موارد 12 گانه مندرج در سند نکاحیه که در پرونده مورد استناد زوجه و وکیلش بوده است برداشت مغایر با صراحت بند یاد شده که میگوید «ابتلاء زوج به امراض صعب العلاج به نحویکه دوام زناشوئی برأی زوجه مخاطره آمیز باشد»; داشته است و حکم خطرناک بودن را که مورد نظر هیأت این شعبه بوده است از این عبارت گزینشی نادیده گرفته است و از این حیث بر رأی دادگاه محترم ایراد و خدشه بنظر میرسد.
چون با اصرار وکیل زوج به ارجاع امر به هیأت 5 نفره کارشناسی و ارجاع امر به هیأت مذکور نوع بیماری زوج پارانوئید و در صورت عدم درمان های ضروری بالقوه خطرناک بوده و روابط بین فرد و خانواده را مختل مینماید و وضعیت روحی و روانی همسری که با چنین شخصی باعتبار عقد زوجیت قهراً زندگی مینماید و هر لحظه از زندگی که وی اقدامی برأی درمان داروئی خویش ننماید خوف از وی را خواهد داشت و استمرار چنین وضعیتی عرفاً موجب عسر و حرج برأی وی میباشد و امضاء کمیسیون پنج نفره نیز درمان روانپزشکی و داروئی را نسبی برأی تعدیل رفتار مبتلایان به بیماری (سوء ظن) اعلام نموده اند بر رأی فرجام خواسته با توجه به لایحه وکیل فرجام خواه و اینکه دادگاه از سایر جهات در ماهیت رأی خود را منطبق با موازین قانونی و محتویات پرونده بلااشکال صادر نموده است و اعتراض موجهی که موجبات نقض آن شود از ناحیه وکیل فرجام خواه از جهت احراز عسر و حرج زوجه در تداوم زندگی مشترک بعمل نیامده است هر چند زوجه مستحق نفقه نبوده است و چون درخواست طلاق از جانب او بوده وی بابت شرط تنضیف دارائی (شرط الف ضمن العقد) حقوقی نداشته که آنرا بذل نماید و تنها از بابت حقوق اجور متعلقه بابت کارهائی که در منزل انجام داده است میتوانسته است آنرا بذل نماید که در هر صورت این اعتراض وکیل زوج و غیر مؤثر بودن و موجبی جهت نقض رأی نبوده باستناد ماده 403 قانون آئین دادرسی مدنی رأی فرجام خواسته را با اصلاح بعمل آمده بشرح فوق ابرام مینماید.
شعبه شانزدهم دیوان عالی کشوررئیس: عبدالعلی ناصح مستشار: عباسعلی علیزاده عضو معاون: سعید عالم