متن رأی
در خصوص دعوی خواهان الف. س. با وکالت ع. س. بطرفیت خوانده الف. د. پ.
به خواسته تائید فسخ قرارداد عادی شماره 413467 مورخ 93/10/10 به جهت شرط فسخ قراردادی و الزام خوانده به تخلیه وتحویل ملک و خسارات دادرسی به این شرح که وکیل خواهان درتوضیح خواسته دعوی اظهار نموده طرفین به شرح مندرجات ظهر مبایعه نامه مذکور توافق نموده اند چنانچه هریک از چکهای موضوع پرداخت الباقی ثمن معامله با گواهی عدم پرداخت مواجه شود خواهان حق فسخ قرارداد داشته و با عنایت به صدور گواهی عدم پرداخت چک شماره 835507281 و اعلام اراده خواهان مبنی بر فسخ طی اظهارنامه مورخ 94/5/21 تقاضای صدور حکم به شرح خواسته را نموده اند خوانده دعوی در مقابل اظهار نموده هر چند توافقنامه مندرج درظهر دادخواست را امضاء نموده ولی در تاریخ 94/4/7 و موخر بر توافق مذکور اراده دیگری نموده اند و توافق ظهر قرارداد مورد تائید ایشان نمی باشد لهذا هرچند توافقنامه عادی مورخ 94/4/7 که مورد قبول طرفین است تاثیری در مندرجات ظهر مبایعه نامه استنادی نداشته و هرچند تقدیم دادخواست پرونده حاضر درتاریخ 94/5/24 و قبل از ابلاغ اظهارنامه به خوانده قابل پذیرش نمی باشد نظر به اینکه به تصریح ماده 401 قانون مدنی چنانچه برأی شرط حق فسخ یکی از طرفین مدت خاصی مشخص نشده باشد بشرط مذکور باطل بوده و قرینه خاصی در توافق موجود نمی باشد تا زمان خیارشرط را برآن حمل نمود لهذا با توجه به باطل بودن شرط استنادی اعمال خیارشرط مذکور قانونی نبوده و حکم به بطلان دعوی خواهان به همین جهت صادر می گردد.
رأی صادره حضوری و ظرف بیست روز پس ازابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی در محاکم تجدیدنظر استان تهران می باشد. رئیس شعبه 156 دادگاه عمومی حقوقی تهران - علی حمزه شریفی