متن رأی
با عنایت به ماده 148 قانون کار مبنی بر الزام کارفرمایان کارگاه های مشمول قانون مزبور، به بیمه کردن کارگران خود و توجهاً به اینکه احراز رابطه کارگری و کارفرمایی بین اشخاص بر اساس مواد 2 و 3 قانون مذکور و همچنین احراز مدت رابطه کارگری بین طرفین به حکم قانون در صلاحیت مراجع حل اختلاف کارگر و کارفرما قرار دارد و آراء مزبور نیز به موجب مفاد دادنامه شماره 30-29-26/1/1386 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، برأی سازمان تأمین اجتماعی معتبر و لازم الاجرا می باشد و با عنایت به وظایف و مسئولیت های اصولی سازمان تأمین اجتماعی در باب تعمیم و گسترش انواع بیمه های اجتماعی و استقرار نظام هماهنگ و تناسب با برنامه های تأمین اجتماعی و شمول قانون تأمین اجتماعی به افرادی که به هر عنوان در مقابل دریافت مزد یا حقوق کار می کنند و توجهاً به اینکه شمول مقررات قانون تأمین اجتماعی در باب کارکنان مشمول از بدو ورود به خدمت است و با التفات به اینکه به موجب رأی شماره 119 -6/5/89 اداره کل کار و امور اجتماعی استان فارس، اشتغال مورث شاکی از تاریخ 18/9/86 لغایت 31/5/87 و عدم پرداخت حق بیمه این مدت به سازمان تأمین اجتماعی محرز می باشد و با توجه به اینکه با وصف اشتغال شاکی طی این مدت، عدم پرداخت حق بیمه وی به سازمان تأمین اجتماعی و عدم احتساب آن در سنوات پرداخت حق بیمه وی خلاف مقررات آمره تأمین اجتماعی و موجب تضییع حق مشارالیه است، لذا با پذیرش خواسته شاکی به استناد بند الف ماده 4 قانون تأمین اجتماعی و آراء 518-517-15/7/1386 و 678-8/8/1386 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، حکم به الزام اداره کل تأمین اجتماعی استان فارس نسبت به دریافت حق بیمه مورث شاکی طی این مدت و احتساب آن جهت برقراری مستمری بازماندگان صادر و اعلام می نماید.
رأی صادره ظرف مهلت 20 روز پس از ابلاغ قابل اعتراض در شعب تجدیدنظر دیوان عدالت اداری است. دادرس شعبه 25 دیوان عدالت ادای خضرائی