خلاصه جریان پرونده
در مورد تجدیدنظرخواهی خانم م. الف. با وکالت آقای ک. ن. به طرفیت آقای ش. ع. از دادنامه 0855مورخه 1393/6/24 شعبه محترم 263 دادگاه خانواده تهران که بموجب آن در خصوص دعوی مطروحه مشارٌالیها به طرفیت نامبرده به خواسته مطالبه اجرت المثل سنوات زندگی مشترک، حکم بر رد خواسته تصدیر گردیده، دادگاه تجدیدنظرخواهی را وارد می داند. زیرا بموجب تبصره الحاقی به ماده 336 قانون مدنی مصوب 1385 چنانچه زوجه کارهایی که شرعاً بعهده وی نبوده(مانند کار در منزل، نظافت و آشپزی و. . . ) و عرفاً برأی آن کار اجرت المثل باشد، با خواسته زوج و به قصد عدم تبرع باشد، مستحق اجرت المثل خواهد بود. در مانحن فیه زوجه مدعی عدم تبرع شده و اصل هم بموجب سیاق و مفاد ماده 265 قانون مدنی بر عدم تبرع بوده و از طرفی نیت، از امور باطنی و قلبی است و مربوط به فاعل و کننده کار است و قول فاعل در تبرع یا عدم آن مسموع و پذیرفته می باشد.
از طرفی مستفاد از «دستور زوج» که در تبصره الحاقی آمده یعنی اینکه زوج انجام کاری از امور منزل را از همسرش بخواهد که بداهتاً هر دو امر در طول زندگی مشترک محقق شده، بنابرأین زوجه مستحق اجرت المثل بوده و محکمه می بایست در اجرأی تبصره الحاقی یاد شده، با ارجاع امر به کارشناس، برأی وی اجرت المثل منظور می نمود. به همین جهت دادگاه با وارد دانستن اعتراض معترض در اجرأی صدر ماده 358 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، دادنامه معترضٌ عنه را نقض و حکم بر محکومیت زوج به پرداخت اجرت المثل همسرش به مبلغ 162/000/000 ریال بر حسب نظریه کارشناسی صادر و اعلام می دارد.
رأی دادگاه
بموجب ماده 365 همین قانون قطعی است. رئیس و مستشار شعبه 11 دادگاه تجدیدنظر استان تهران فرهبد - نحوی