خواسته
خواهان آقای الف. م. با وکالت آقای م. الف. به طرفیت خوانده شرکت الف. عبارت است از: مطالبه خسارت با احتساب خسارات دادرسی و خسارت تأخیر تأدیه دادگاه وقت رسیدگی تعیین و طرفین را به دادرسی دعوت نموده است.
اینک دادگاه با توجه به محتویات پرونده صرف نظر از این که حل و فصل اختلافات حادث شده بین طرفین به استناد ماده 16 قرارداد مشارکت تنظیمی فیمابین مورخ 1381/3/25 به رأی داوری کمیسیونی مرکب از نمایندگان دو طرف و یک کارشناس مرضی الطرفین احاله شده است و بدین ترتیب این دادگاه صالح به رسیدگی نمی باشد با عنایت به این که وکلای خواهان به شرح لایحه مورخ 1392/12/18 که تحت شماره 5082 مورخ 1392/12/18 ثبت دفتر دادگاه شده است خواسته موکل (خواهان) را تغییر و نتیجتاً خواسته خواهان را محکومیت شرکت خوانده به انجام تعهدات قرارداد مشارکت مورخ 1381/3/25 مبنی بر تحویل 33 واحد آپارتمان از سایت N (به شرح ذیل صفحه اول لایحه موضوع افزایش خواسته) و نیز پرداخت اجرت المثل واحدها از زمان تکمیل واحدها تا صدور حکم با جلب نظر کارشناس اعلام اما نظر به این که تغییر خواسته در ظرف زمانی جلسه اول دادرسی به تصریح ماده 98 قانون آئین دادرسی مدنی در صورتی ممکن است که با دعوی طرح شده مربوط بوده و با آن منشأ واحدی داشته باشد و حال آن که خواسته های تغییر یافته به اعتقاد این دادگاه هیچ ربطی به خواسته اولیه ندارد و با آن دارأی منشأ واحد نمی باشد لذا دادگاه اولاً – این تغییر خواسته را غیر قانونی دانسته و آن را مردود اعلام می کند.
ثانیاً – دادگاه در خصوص خواسته اولیه خواهان، صرف نظر از این که وی به استناد دادنامه ضمیمه لایحه شرکت خوانده (ثبت شده تحت شماره 5083 – 1392/12/18) صادره از ناحیه شعبه دوم تجدیدنظر دادگاه ویژه روحانیت متعهد شده وجوهی را به شرکت خوانده مسترد و تحویل نماید، نظر به این که خواهان هیچ دلیلی بر مدعای خود مبنی بر ورود خسارت به خود اقامه و ارائه و ابراز نکرده است لذا دادگاه با توجه به مراتب ادعای خواهان نامبرده را متکی به دلیل و وارد نمی داند و به لحاظ فقدان ادله اثباتی با استناد به ماده 197 قانون آئین دادرسی مدنی حکم به رد دعوی خواهان صادر و اعلام می نماید. مع الوصف رأی صادره ظرف بیست روز قابل تجدیدنظر در محاکم تجدیدنظر مرکز استان تهران می باشد. رئیس شعبه 111 دادگاه عمومی حقوقی تهران مسعودی