متن رأی
در تاریخ 29/9/91 آقای ض. م. مقیم شهرستان قم به طرفیت همسرش خانم ص. ب. که محل سکونت وی را در حوزه قضایی شهرستان خرمشهر اعلام داشته دادخواستی به خواسته الزام خوانده به تمکین تقدیم داشته که در شعبه سوم دادگاه حقوقی خرمشهر ثبت و با تعیین وقت از طرفین دعوت به رسیدگی به عمل آمده، اخطاریه خوانده حسب گزارش مأمور ابلاغ با تحویل آن به خواهرش ابلاغ قانونی گردیده است در جلسه دادرسی مورخ 5/12/91 خوانده حضور نیافته و لایحه ای تقدیم نکرده است خواهان حاضر شده و توضیحات خود را در خصوص دعوی مطروحه بیان داشته که در صورت مجلس منعکس گردید.
سرانجام دادگاه با اعلام ختم دادرسی به موجب رأی شماره 613 -5/12/91 با اعلام این که اقامتگاه خواهان شهرستان قم اعلام گردیده و خوانده همسر خواهان می باشد و مطابق ماده 1005 قانون مدنی اقامتگاه زن شوهردار اقامتگاه همسر وی تعیین شده است بنابرأین دادگاه خرمشهر صالـح به رسیدگی نبوده به استناد مواد 11 و 27 قانون آیین دادرسی مدنی قرار عدم صلاحیت خود را به شایستگی محاکم حقوقی شهرستان قم صـادر نموده و پـس از وصـول پرونده به دادگستری قم و ثبت آن در شعبه 16 دادگاه عمومی خانواده شعبه مرجوعالیه در وقت فوق العاده با اعلام ختم رسیدگی به موجب رأی شماره 601 -10/4/92 با استدلال این که ماده 1005 قانون مدنی منصرف به زمانی است که زن و شوهر با صلح و صفا در کنار هم زندگی می کنند و شخص دیگری می خواهد علیه زوجه اقامه دعوی نماید و از موردی که زن و شوهر اختلاف دارند و جدا از هم زندگی می کنند نمی باشد و در این حالت هر کسی اعم از زن یا شوهر محل اقامت خاص خودش را دارد و می بایست دعوی در محل اقامت خوانده اقامه گردد لذا دادگاه خود را صالح به رسیدگی ندانسته و قرار عدم صلاحیت خود را به شایستگی شعبه سوم دادگاه حقوقی شهرستان خرمشهر مستنداً به مواد 11 و 27 قانون آیین دادرسی مدنی صادر و سپس به لحاظ حدوث اختلاف در صلاحیت، پرونده را به دیوان عالی کشور ارسال و پس از وصول جهت حل اختلاف به این شعبه ارجاع گردیده است.