متن رأی
پیرو گزارش های قبلی این شعبه دیوان، به شرح گزارش و دادنامه های شماره 562ـ24/11/90 و 000407ـ7/9/91 که در تأیید دادنامه فرجام خواسته به شماره 00118 ـ 16/2/1391 صادره از شعبه 4 دادگاه تجدیدنظر یزد و پس از رفع نقص از موارد اعلامی در دادنامه اولیه اصدار یافته و به موجب آن با الزام زوج به مطلقه نمودن زوجه و جدایی بین خانم الف. الف. و آقای م. ح. موافقت و دادنامه فرجام خواسته ابرام گردیده است. ازدواج زوجین در سال 1384 اتفاق افتاده و در این مدت زوج مبتلا به اختلال شخصیتی بوده و زوجه را مورد ضرب و جرح قرار می داده و سوءرفتار داشته است. زوج در پاسخ به تقاضای طلاق زوجه گفته: چنان چه زوجه مهریه خود را بذل کند، با طلاق وی موافقت خواهم کرد.
زوجه نیز از مهریه اش که پانصد سکه طلا و یکصد میلیون ریال وجه نقد می باشد، دویست و پنجاه سکه طلا و یکصد میلیون ریال آن را در قبال طلاق بذل نموده که حدود نصف مهریه است و این شعبه (26 دیوان عالی کشور)، با توجه به اصل دادنامه شعبه اول دادگاه حقوقی زارچ که زوجه را باکره ذکر نموده است و با غفلت از دادنامه اصلاحی دادگاه، تصور کرده زوجه غیر مدخوله می باشد و 250 سکه بذل شده کلیه مهریه زوجه می باشد و آن را حاکی از عسر و حرج زوجه تشخیص و حکم به الزام زوج به طلاق را تأیید نموده است. زوج با اطلاع از قضیه نسبت به دادنامه صادره از این شعبه دیوان، فرجامخواهی نموده و دادگاه پرونده را به دیوان عالی کشور ارسال و مآلاً به این شعبه ارجاع گردیده است.