آیا تفاوتی در نوع انشاء محق نبودن خواهان دعوی وجود دارد؟ به عبارت بهتر آیا در انشاء عباراتی چون حکم به بطلان دعوی یا حکم به بی حقی خواهان و یا عدم ثبوت دعوی خواهان تفاوتی وجود دارد؟ آیا می توان از عبارت حکم به رد دعوی برای بی حقی خواهان استفاده کرد؟ آیا انشاء آن فقط پیرامون دعوی اعسار (مندرج در ماده12 ق.ن.ا.م.م مصوب 1393) است؟

با توجه به ماده ۱۲۵۷ قانون مدنی، چنانچه دادگاه پس از ورود در ماهیت امر، حقانیت خواهان را احراز نکند، بنابر مستنبط از ماده ۱۲۰ ق.آ.د.م و رویه قضایی در دعاوی به خواسته مطالبه وجه نقد یا سایر اموال از اصطلاح «حکم به بی حقی» و در سایر دعاوی از اصطلاح «حکم به بطلان دعوا» استفاده نموده و حکم مقتضی صادر می نماید و قانونگذار مسامحتاً در ماده ۱۲ قانون نحوه اجرای محکومیت های مالی در خصوص اعسار از عبارت «حکم به ردّ دعوی» استفاده کرده است. در حالی که قرار ردّ دعوا ناظر بر اتخاذ تصمیم نهایی غیر ماهوی است و به لحاظ شکلی دعوای طرح شده را رد کرده است و در صورتی که در ماهیت امر دعوی را نپذیرد حکم به بی حقی یا بطلان دعوا صادر و اعلام می نماید.