در پرونده ای شخص (الف) طبق قانون سال 1376، دادخواست تخلیه عین مستأجره را به طرفیت شخص (ب) (مستأجر) ارائه می نماید و شخص (ب) دفاع می کند که به صورت شفاهی مدت اجاره یک سال دیگر تمدید شده است و دلایلی نیز در پرونده وجود دارد؛ از جمله پرداخت اجاره بهای یک سال که طی چند فقره چک می باشد. آیا در صورت اثبات ادعای مستأجر مبنی بر تمدید شفاهی مدت اجاره، باز هم باید با توجه به انقضای مدت عقد اجاره کتبی، دستور تخلیه صادر شود یا با توجه به تمدید شفاهی باید درخواست موجر رد شود؟ آیا در صورت رد درخواست باید رأی صادر شود تا قابل اعتراض باشد؟ آیا اصولاً رد درخواست طی تصمیم صورت می گیرد یا باید رأی صادر شود تا قابل اعتراض باشد؟

مستفاد از ماده 5 قانون روابط موجر و مستأجر سال 1376 و مواد آیین نامه اجرایی آن این است که دستور تخلیه با احراز مقدماتی رابطه استیجاری و انقضای مدت اجاره صادر می گردد و این دستور با توجه به قالب شکلی آن از جمله تصمیمات قابل اعتراض و تجدیدنظر نیست. در حالی که ادعای تمدید مدت اجاره نیازمند رسیدگی ماهوی قضایی و واجد آثار حقوقی می باشد که با طرح دعوای مقتضی از ناحیه مستأجر و تقاضای توقیف ابطال عملیات اجرایی ملازمه دارد. به این ترتیب، نظر اکثریت که متضمن مراتب فوق است، تأیید می¬شود.