اگر حکم طلاق بائن در قبال بذل مَهر از ناحیه زوجه صادر شود و توافق زوجین مبنی بر تفویض حضانت طفل مشترک به زوجه در حکم دادگاه، قید شود: الف. آیا طلاق بر اساس توافق صورت گرفته و توافق، شرط محسوب می شود یا توافق تعهد وعده می باشد؟ ب. این توافق موجب اسقاط حق حضانت پدر بر پسر بعد از دو سالگی می شود؟ ج. آیا در این توافق، حق حضانت همانند حق نفقه است که زوجه در صورت اسقاط آن از باب «اسقاط مالم یجب» می تواند، نفقه ایام آتیه را مطالبه کند یا مانند حق خیار فسخ و شفعه پس از اسقاط، قابل مطالبه و اعاده نیست؟

مستفاد از مواد 1168، 1174، 1175 قانون مدنی، نظر به این که طلاق، ایقاع بوده و عقد محسوب نمی شود، تفویض حضانت طفل مشترک به زوجه هم نوعی توافق و تراضی است و شرط و تعهد ضمن عقد تلقی نمی شود و موجب اسقاط حق حضانت نخواهد بود و والدین با توافق می توانند انجام حضانت طفل مشترک را به عهده یکدیگر محول کنند و چنین توافقی معتبر و نافذ است؛ لکن هرگاه در اثر عدم مواظبت و مراقبت یا انحطاط اخلاقی پدر یا مادری که حضانت طفل به عهده او واگذار شده، صحت جسمانی و یا تربیت اخلاقی طفل در معرض خطر باشد، حسب مورد پدر یا مادر یا اقربای طفل و یا مدعی¬العموم می تواند علی رغم تراضی و توافق اولیه زوجین، تغییر حضانت را خواستار شوند.