ماده ۱واژگان اصلی
۱ـ با هدف اجرای این موافقتنامه، طرف ها بر تعاریف واژگان اصلی مندرج در پیوست، که بخش تفکیک ناپذیر این موافقتنامه میباشد، توافق می نمایند.
۲ـ در صـورت ضرورت، پیوست میتوانـد با توافق طرف هـا، تکمیـل، اصلاح و روزآمد شود.
ماده۲تهدیدات اصلی در حوزه امنیت اطلاعات
همکاری طرف ها به موجب این موافقتنامه بر این اساس استوار است که استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات، ازجمله با اهداف زیر، واجد تهدیدات اصلی علیه امنیت اطلاعات می باشد:
۱ـ دست زدن به اقدامات ناقض حاکمیت، امنیت و تمامیت ارضی کشورها؛
۲ـ وارد کردن خسارات اقتصادی و سایر خسارات از جمله تاثیر مخرب بر تاسیسات زیرساخت های حیاتی اطلاعات و سایر زیرساخت های مربوط به اطلاعات؛
۴ـ ارتکاب جرائم، از جمله جرائم مرتبط با دسترسی غیرمجاز به اطلاعات رایانه ای؛
۵ ـ دخالت در امور داخلی دولت ها، اختلال در نظم عمومی، برافروختن خصومت بین اقوام، نژادها و مذاهب، ترویج ایده ها و نظریات (تئوریهای) نژادپرستانه و دیگرهراسی که باعث نفرت و تبعیض می شوند و خشونت و بی ثباتی را برمی انگیزند، و بیثبات کردن اوضاع سیاسی، اجتماعی و اقتصادی داخلی و دخالت در اداره دولت؛
۶ ـ انتشار اطلاعاتی که برای نظامهای اجتماعی ـ سیاسی و اجتماعی ـ اقتصادی و نیز برای محیط معنوی، اخلاقی و فرهنگی دولت های دیگر زیانبار است.
ماده۳حوزه های اصلی همکاری دوجانبه
۱ـ با توجه به تهدیدات اصلی اشاره شده در ماده (۲) این موافقتنامه و نیاز به تضمین امنیت اطلاعات، طرف ها، نمایندگان مجاز و نهادهای ذیصلاح دولتهای طرفها که طبق ماده (۵) این موافقتنامه تعیین می شوند، در خصوص موضوعاتی نظیر تقویت امنیت اطلاعات، مبارزه با جرائم ارتکاب یافته در حوزه استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات، کمکهای فنی و فناوری، و همکاری بین المللی از جمله در زمینه های کلیدی زیر همکاری خواهند نمود:
۱) شناسایی، هماهنگی و انجام همکاری لازم در مجامع منطقه ای و بین المللی برای تضمین امنیت ملی و بین المللی اطلاعات؛
۲) تدوین و پیشبرد قواعد حقوق بینالملل قابل اعمال بهمنظور تضمین امنیت ملی و بین المللی اطلاعات؛
۳) مقابله با تهدیدات در حوزه تضمین امنیت اطلاعات مندرج در ماده (۲) این موافقتنامه؛
۴) تبادل اطلاعات و همکاری در حوزه اجرای قانون با هدف پیشگیری، کشف، مبارزه، تحقیق و پیگرد قضائی جرائم مرتبط با استفاده از فناوری های اطلاعات و ارتباطات برای اهداف ارعابگری(تروریستی) و مجرمانه؛
۵) مشارکت در مذاکرات چندجانبه در خصوص اقدامات اعتمادساز مربوط به امنیت بین المللی اطلاعات؛
۶) تبادل اطلاعات بین نهادهای ذیصلاحِ دولتهای طرفها در حوزه امنیت اطلاعات، شامل همکاری بین نهادهای مربوط حوزه واکنش به حوادث رایانه ای دولتهای طرف ها؛
۷) تبادل اطلاعات درباره قوانین ملی دولتهای طرفها مرتبط با تضمین امنیت اطلاعات؛
۸) همکاری بهمنظور پرداختن به پیامدهای منفیِ اقداماتِ قهریِ یک جانبه ناقض منشور سازمان ملل متحد وحقوق بین الملل در حوزه تضمین امنیت اطلاعات؛
۹) ارتقای کیفی چهارچوب حقوقی دوجانبه و سازکارهای عملیِ همکاری میان دولتهای طرف ها با هدف تضمین امنیت ملی و بین المللی اطلاعات؛
۱۰) تمهید شرایط همکاری میان نهادهای ذیصلاح دولتهای طرف ها حول حوزه هایِ کلیدیِ همکاریِ احصاء شده در ماده (۳) این موافقتنامه و نیز سایرحوزه های ممکن در راستای اجرای این موافقتنامه؛
۱۱) گسترش همکاری ها و هماهنگیِ فعالیتهای دولتهای طرف ها در حوزه امنیت بین المللی اطلاعات در چهارچوب سازمان ها و مجامع بین المللی (از جمله سازمان ملل متحد، اتحادیه بین المللی مخابرات، سازمان بین المللی استاندارد، پلیس بینالملل (اینترپل)، سازمان همکاری شانگهای و دیگر سازمانهای منطقه ای و بین المللی ذیربط)؛
۱۲) طبق قوانین دولت های طرف ها، کمک در حوزه های انتقال دانش و فناوری اطلاعات؛ ظرفیت سازی، توسعه ظرفیت ها و آموزش و نیز بررسی امکان سرمایه گذاری در زیرساخت هایِ امنیت اطلاعات؛
۱۳) کمک به همکاری میان موسسات علمی و آموزشی و نیز بخش های خصوصی در حوزه امنیت اطلاعات؛
۱۴) برگزاری نشست ها، فراهمایی(کنفرانس)ها، کارگاه های آموزشی و دیگر همایش های کاری دوجانبه در حوزه های تعیین شده همکاری و نیز برگزاری مشترک و میزبانیِ رویدادهای منطقه ای و بین المللی در زمینه امنیت ملی و بین المللی اطلاعات.
۲ـ طرف ها یا نهادهای ذیصلاح دولتهای طرفها میتوانند بر اساس توافق متقابل، سایر حوزه های همکاری را تعیین نمایند.
ماده۴اصول کلی همکاری
۱ـ طرف ها در چهارچوب این موافقتنامه، در حوزه امنیت ملی و بین المللی اطلاعات به گونهای همکاری خواهند کرد که چنین همکاری موجب ارتقای توسعه اجتماعی و اقتصادی شود، هدف حفظ صلح، امنیت و ثبات بین المللی را تامین کند و با قوانین و مقررات داخلی خود و با اصول و هنجارهای پذیرفتهشده جهانی حقوق بین الملل، شامل اصول احترام متقابل به حاکمیت و تمامیت ارضی، حل و فصل مسالمتآمیز اختلافات و مناقشات، عدم بکارگیری زور و تهدید به توسل به زور، عدم دخالت در امور داخلی، احترام به حقوق و آزادیهای اساسی بشر و نیز اصول همکاری دوجانبه و عدم دخالت در منابع اطلاعات دولتهای طرفها منطبق باشد.
۲ـ فعالیـتهای طرف ها در چهارچـوب این موافقتنامه، باید با حق هر طرف برای جسـتجو، دریافت و انتشار اطلاعات سازگار باشد، با امعان نظر به اینکه چنین حقی می تواند به موجب قوانیـن دولتهای طرفها به منظور تضمـین امنیت ملی محدود شود.
۳ـ هر یک از طرف ها از حقوق برابر برای حفاظت از منابع اطلاعات دولت خود در مقابل استفاده غیرقانونی و دخالت غیرمجاز از جمله در مقابل حملات رایانهای علیه آنها برخوردار خواهد بود. هر یک از طرف ها متعهد است چنین اقداماتی را علیه طرف دیگر بکار نگرفته و به طرف دیگر در استیفای حقوق مذکور کمک کند.
ماده ۵اشکال و سازوکارهای اصلی همکاری
۱ـ طرف ها نهادهای ذیصلاح دولت های خود که مسئولیت اجرای این موافقتنامه را برعهده دارند تعیین خواهند کرد و طی ۶۰ روزِکاری از تاریخ لازم الاجراء شدن این موافقتنامه اطلاعات مربوط به نهادهای ذیصلاح دولت های طرف ها را مشخص و از طریق مجاری سیاسی (دیپلماتیک) تبادل خواهند کرد.
۲ ـ نهادهای ذیصلاح دولتهای طرفها میتوانند موافقتنامه های بین نهادی ذیربط را با هدف ایجاد چهارچوب حقوقی و سازمانی برای همکاری در حوزههای خاص همکاری در این موافقتنامه منعقد کنند.
۳ـ بهمنظور بازبینی روند پیشرفت اجرای این موافقتنامه، بررسی مسائل پدید آمده در فرایند اجرای آن، تبادل دادهها، تحلیل و ارزیابیِ مشترکِ تهدیدهای نوظهور علیه امنیت بین المللی اطلاعات، و نیز تعیین، توافق و هماهنگی در خصوص اقدامات واکنشی مشترک در مقابل این تهدیدات، طرف ها باید نشستهای «سازوکارمشورتی منظم» را با شرکت نمایندگان مجاز و نهادهای ذیصلاح خود حداقل یکبار در سال و به نوبت در جمهوری اسلامی ایران و فدراسیون روسیه برگزار نمایند.
ماده ۶حفاظت از اطلاعات
۱ـ طرف ها، از اطلاعاتی که به موجب این موافقتنامه، منتقل شده و یا تولید می شوند و دسترسی به آنها طبق قوانین دولتهای طرف ها محدود است، بهطور مقتضی حفاظت خواهند کرد.
۲ـ هیچیک از طرف ها بدون موافقت کتبی قبلی طرفِ دیگر، اطلاعات بدست آمده یا مشترکاً تولیدشده مربوط به اجرای این موافقتنامه را برای طرف ثالث فاش نکرده و یا به او انتقال نخواهد داد.
۳ـ هر یک از طرف ها، ضرورت محرمانه ماندن اطلاعات مربوط به ابعاد مشخصی از همکاری بین دولت های طرف ها یا دیگر داده ها را بهموقع به اطلاع طرف دیگر خواهد رساند.
۴ـ هر اطلاعاتی که درچهارچوب این موافقتنامه انتقال مییابد، صرفا برای اهداف این موافقتنامه مورد استفاده قرار خواهد گرفت؛ اطلاعاتی که بهواسطه فعالیتِهای یکی از طرف ها به دست می آید، به زیانِ طرف دیگر مورد استفاده قرار نخواهد گرفت.
۵ ـ هر اطلاعاتی که دسترسی به آن محدودیت دارد، طبق قوانین ِدولتهای طرف ها حفاظت خواهد شد.
۶ ـ انتقال و حفاظت از اطلاعاتِ طبقه بندی شده، تابعِ «موافقتنامه میان دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه در مورد حفاظت متقابل از اطلاعات طبقه بندی شده» ۱۷ بهمن ۱۳۸۶ (۶ فوریه ۲۰۰۸) خواهد بود.
ماده ۷تامین مالی
۱ـ طرف ها، هزینه های شرکت نمایندگان و کارشناسان خود در رویدادهای مربوط به اجرای این موافقتنامه را مستقلا بر عهده خواهند گرفت.
۲ـ در ارتباط با دیگر هزینه های مربوط به اجرای این موافقتنامه، طرف ها می توانند در هر مورد خاص، طبق قوانین دولتهای خود، رویه های مالی دیگری را مورد توافق قرار دهند .
ماده ۸حل و فصل اختلاف ها
طرف ها اختلاف های ناشی از تفسیر یا اجرای این موافقتنامه را از طریق رایزنی و مذاکره میان نهادهایذیصلاح دولتهای طرفها و از طریق مجاریِ سیاسی (دیپلماتیک) حل و فصل خواهند کرد.
ماده ۹مفاد پایانی