متن نظریه
این عبارت ماده 237 قانون آئین دادرسیکیفری مصوب 1392 که اشعار میدارد «صدور قرار بازداشت موقت جایز نیست مگر درمورد ....» حکایت از آن دارد که اصل بر عدم الزام در صدور قرار بازداشت موقت میباشد.
بدین سبب قانونگذارصدور قرار بازداشت موقت را امری استثنایی و آن هم با جمع شرایطی جایز دانسته ( شرایط مذکور در ماده یاد شده و نیز ماده 238 همان قانون) و افزون بر آن، از کلمه «جایز» که اختیاری بودن امر استنباط میشود، چنین استنتاج میگردد که صدور قرار بازداشت موقت اختیاری است، با تذکر این نکته که تأمین همواره باید متناسب باشد.