نمونه رای با موضوع: الزام به تمکین با توجه به این که برابر مفاد دادخواست

شعبه اول دادکاه عمومی حقوقی *به موجب دادنامه شماره 9033 - 30. 9٫1400 چنین اظهار نظر نموده است: " در خصوص دعوای آقای م. ا. با وکالت آقای ن. ا. ک. به طرفیت خانم ف. ا. با وکالت آقای ه. ه. به خواسته الزام زوجه به تمکین با قطع نظر از صحت یا سقم ادعای خواهان و توجها به مذاکرات وکلای طرفین و شخص زوجه در جلسه مورخ 1400/9/28 و با عنایت برأینکه زوجین بعد از ازدواج در محل اقامت زوج واقع در *مقیم شده اند و بعد از مدتی زوجه منزل مشترک را ترک کرده و به منزل پدرش در *امده است. ( در اینکه با میل خود منزل مشترک را ترک نموده یا از منزل اخراج شده است. بین طرفین اختلاف است. ) باتوجه به اینکه مطابق قاعده کلی مندرج در ماده 11 قانون آیین دادرسی مدنی دعوا باید در اقامتگاه خوانده طرح شود. و هرچند ماده 12 قانون حمایت خانواده به زوجه تحت شرأیطی اجازه طرح دعوا در محل سکونت خود را داده است. لیکن این قاعده قابل تسری به زوج نمی باشد. و مطابق ماده 1005 قانون مدنی اقامتگاه زن شوهردار، اقامتگاه شوهر می باشد. و مطابق ماده 1004 همان قانون تغییر اقامتگاه با سکونت واقعی و حقیقی مقدور است.

و اینکه زوجه مدتی به عنوان مهمان و به حالت قهر یا اخراج از منزل زوج در منزل پدرش به صورت موقت ساکن شود. باعث تغییر اقامتگاه نمی شود. و نهایتا با مص. ه با زوج به منزل وی برخواهد گشت و در اقامتگاه واقعی خود مستقر خواهد شد و اساسا چون بعد از صدور حکم بر الزام به تمکین ( برفرض احراز صحت دعوای زوج ) اجرأی حکم باید توسط دادگاه محل اقامت زوج ( محل منزل مشترک ) صورت گیرد بنابرأین مصلحت ان است. که دعوا در دادگاه محترم خانواده ش. - که دادگاه محل اقامت زوجین می باشد. - رسیدگی شود. دلیلی بر شمول ماده 13 قانون حمایت خانواده نیز در پرونده وجود ندارد. بنابرأین دادگاه با عنایت در مراتب فوق قرار عدم صلاحیت خود را به صلاحیت و شایستگی دادگاههای محترم خانواده ش. صادر می نماید. مقرر است. دفتر پرونده از امار موجودی کسر و به دادگاه محترم ذی صلاح ارسال شود. " متعاقبا شعبه 11 دادگاه عمومی حقوقی ( خانواده ) شهرستان شهریار استان تهران به موجب دادنامه شماره 7077 - 30. 10٫1400چنین اظهار نظر نموده است: " در خصوص دعوی خواهان، آقای م. ا. با وکالت آقای ن. ا. ک. به طرفیت خوانده، خانم ف. ا. با وکالت آقای ه. ه.

به خواسته الزام به تمکین با توجه به این که برابر مفاد دادخواست تقدیمی، و اظهارات طرفین، اقامتگاه کنونی و عملی خوانده در *وجود ندارد. و از طرفی استدلال قاضی محترم شعبه مبنی بر عدم پذیرش اقامتگاه عملی و کنونی خوانده به عنوان محل اقامت وی و این که بیان فرموده اند مصلحت این است. که این دعوا در *رسیدگی شود. زیرا در صورت پیروزی زوج در این دعوا می بایست این حکم در این شهرستان اجرا شود. ، مورد پذیرش این مرجع نیست و صرف نظر از تعارض این استدلال و اظهارات با قوانین موضوعه عام این استدلال و اظهارات با روح قوانین تصویب شده خانوادگی هم تعارض دارد. که برأی زن در شرأیط اختلاف خانوادگی و نداشتن حمایت عملی شوهر به عنوان پناهگاه و تکیه گاه، مقرر داشته است. که حتی حق دارد. در پرونده های مربوط به اختلاف زوجین دعوی را در محل اقامت خود مظرح نماید. که قطعا منظور از ان اقامتگاه عملی و واقعی و کنونی زوجه می باشد. تا زوجه، ناچار نباشد. در این شرأیط برأی شرکت در جلسات رسیدگی از شهری به شهر دیگر مسافرت نماید.

بنابرأین به استناد مواد 11 و 26 و27 قانون آیین دادرسی مدنی، قرار عدم صلاحیت به شایستگی شبه یکم دادگاه عمومی حقوقی شهرستان کلیبر *شرقی، صادر و اعلام می گردد. " با وصول پرونده به دیوان عالی کشور و ارجاع به این شعبه، هیأت قضایی شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید. پس از قرأیت گزارش آقای ح. ح. عضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده، مشاوره نموده و چنین رأی صادر می نماید.