متن رأی
آقای ح. ک. به وکالت از آقای ج. گ. دعوایی بر خانم ط. ح. ر. مبنی بر مطالبه مبلغ شصت میلیون ریال به انضمام کلیه خسارات دادرسی و خسارت تاخیر تادیه از زمان تقدیم دادخواست تا زمان پرداخت مطرح کرده، در شرح خواسته خود اظهار داشته: موکل در تاریخ 2/ 2/ 93 در دو مرحله مبلغ خواسته را از طریق خود پرداز بانک، به حساب بانکی خوانده نزد بانک دی واریز نموده است. موکل وجوه مذکور را بدون اینکه مقروض باشدو با قصد عدم تبرع به حساب خوانده واریز نموده، لکن خوانده علیرغم مراجعه برأی استرداد وجوه مذکور، از استرداد آن خود داری کرده است؛ لذا به شرح خواسته محکومیت خوانده را خواستار شده است.
خوانده در جلسه دادگاه حضور نیافته دفاعی بعمل نیاورده است.
نظر به اینکه مطابق ماده 265 قانون مدنی، هر کس مالی به دیگری بدهد، ظاهر در عدم تبرع است. بنابرأین پرداخت وجه بدون اثبات جهت آن از سوی پرداخت کننده و اثبات استحقاق خویش در استرداد وجه پرداختی، نیاز به دلیل دارد. در ثانی مطابق ماده 35 قانون و مفهوم ماده 36 آن قانون، تصرف به عنوان مالکیت، استحقاق و مالکیت متصرف را نسبت به آنچه متصرف است نشان می دهد، مگر اینکه خلاف آن اثبات گردد. بنابرأین، ارائه دلیل دیگری برأی اثبات مالکیت متصرف علاوه بر تصرف به عنوان مالکیت، لازم نیست و دهنده باید برأی استرداد مال مورد تصرف، مالکیت و اسحقاق فعلی خود را اثبات نماید. در دعوی مذکور وکیل خواهان دلیلی بر استحقاق موکل خویش در استرداد وجوه پرداختی به دادگاه ارائه نکرده است. استناد وکیل خواهان به شهادت شهود برأی اثبات اینکه موکل بدون اینکه دینی داشته باشد مبلغ خواسته را به خوانده پرداخت نموده است، به لحاظ اینکه امر عدمی (عدم وجود دین )قابل اثبات نبوده لذا مورد پذیرش دادگاه نمی باشد. دادگاه بنا به مراتب مذکور و مستنداً به مواد 265 و 1257 قانون مدنی حکم بر بطلان دعوی صادر و اعلام میدارد.
رأی صادره ظرف مدت بیست روز از تاریخ ابلاغ قابل تجدید نظر خواهی در دادگاه تجدید نظر استان تهران می باشد. رئیس شعبه چهارم دادگاه عمومی حقوقی رباط کریم- رحیم خوش نظر