متن رأی
در خصوص دعوی خواهان بانک ملی ایران اداره ثبت شرق تهران بطرفیت خوانده شهرداری منطقه 14 تهران به خواسته الزام خوانده به پرداخت مبلغ 13/500/000/000 ریال وفق نظر هیأت کارشناسان رسمی دادگاه بابت حق کسب و پیشه محل شعبه سابق بانک ملی جزء پلاک ثبتی. . . بخش 7 تهران واقع درخیابان. . . بانضمام خسارت دادرسی وتاخیرتادیه ازتاریخ تقدیم دادخواست لغایت اجرأی حکم به این شرح که نماینده خواهان درتوضیح خواسته دعوی اظهارنموده بانک ملی ایران درتاریخ 47/6/11 اقدام به اجاره جزئی ازپلاک ثبتی. . . جهت اشتغال به شغل بانکداری می نماید که تا تاریخ 92/4/10 درآن محل رابطه استیجاری با مالک برقراربوده لیکن درأین تاریخ به دلیل اجرأی طرح تعریض خیابان. . . .
شهرداری اقدام به تشکیل هیأت کارشناسی متشکل ازکارشناسان هردو طرف و کارشناس مرض الطرفین می نماید و هیأت کارشناسان مذکور طی گزارش خویش که ازاعتراض طرفین مصون مانده حق کسب و پیشه ملک را مبلغ 13/500/000/000 ریال ارزیابی نموده و علیرغم پیگیری متعدد شهرداری ازپرداخت حقوق بانک امتناع می نماید و به همین جهت تقاضای صدورحکم به شرح خواسته نموده است نماینده خوانده درمقابل اظهارنموده حسب گزارش واصله امور کسب شهرداری منطقه 14 ملک مذکور بصورت یک واحد اداری ( بانک ) به مساحت 108/70 متر مربع بانضمام 23 متر مربع نیم طبقه اداری بوده که مالکیت عرصه جزء طرح توسط مالک به شهرداری منتقل و درحال حاضرشهرداری مالک عرصه جزء طرح می باشد و چون برأی محل اداری حق کسب و پیشه ایجاد نمی گردد لذا خواسته خواهان قابل پذیرش نیست همچنین خوانده به توافق با مالک عرصه جهت پاسخگویی به هرگونه ادعای افراد حقیقی و حقوقی ظرف 10 سال نسبت به اعیان منافع ملک مذکور استناد نموده اند لهذا نظربه محتویات پرونده نظربه اینکه مالکیت خواهان نسبت به منافع مغازه موضوع دعوی حسب اجاره نامه رسمی. . . مورخ 47/6/11 دفترخانه. . .
تهران محرزو دلیلی بربی اعتباری اجاره نامه مذکور ارائه نشده و مفاد نظرهیأت کارشناسی مورخ 88/10/29 خطابه به شهرداری منطقه 14 تهران حکایت ازاطلاع شهرداری ازحقوق خواهان قبل ازتخریب ملک مذکور جهت اجرأی طرح تعریض شهرداری دارد وایراد خوانده مبنی برعدم ایجاد حق کسب و پیشه برأی محل شعبه بانک به جهت اداری بودن محل قابل پذیرش نبوده وازموارد استثنایی مندرج درقانون یا آراء وحدت رویه دیوان عالی کشور که دلالت برعدم ایجاد حق کسب و پیشه یاخروج موضوعی ازشمول قانون روابط موجرو مستاجر مصوب 1356 نمی باشد لهذا ایراد خوانده غیروارد تشخیص می گردد وازطرفی هرچند به جهت گذشت مدت شش ماه ازنظریه هیأت کارشناسان مورخ 93/10/29 دراجرأی ماده 19 قانون کارشناسان رسمی موضوع ارزیابی حقوق خواهان به هیأت کارشناسی مجدد ارجاع و هیأت مذکور میزان حقوق مکتسبه بانک را مبلغ 23/500/000/000 ریال ارزیابی لکن نظربه اینکه خواسته خواهان صرفا دردادخواست تقدیمی مبلغ 13/500/000/000 ریال درج و درجلسه اول دادرسی نیز افزایش خواسته ای صورت نگرفته است لهذا دعوی خواهان مقرون به صحت تشخص و مستندا به مواد 198 و 515 و 522 قانون آئین دادرسی مدنی و ماده واحده قانون نحوه تقدیم ابنیه و اراضی مورد نیاز شهرداری مصوب 1370 حکم به محکومیت خوانده به پرداخت مبلغ سیزده میلیارد و پانصد میلیون ریال بابت اصل خواسته و خسارات دادرسی وفق تعرفه قانونی و خسارت تاخیرتادیه ازتاریخ تقدیم دادخواست لغایت اجرأی حکم درحق خواهان صادرمی گردد.
رأی صادره حضوری وظرف بیست روز ازتاریخ ابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی درمحاکم تجدیدنظرتهران می باشد. رئیس شعبه 156 دادگاه عمومی حقوقی تهران - علی حمزه شریفی