خلاصه جریان پرونده
در خصوص فرجامخواهی آقای د. م. به وکالت از خانم ف. الف. ع. به طرفیت آقای س. الف. ه. که آقای ر. م. ر. وکالت او را پذیرفته از دادنامه شماره 2186 مورّخ 1392/12/21 صادره شعبه 26 دادگاه تجدیدنظر استان تهران که در مقام تأیید رأی شماره 707 مورّخ 1387/6/31 اصداری شعبه 263 دادگاه عمومی حقوقی تهران مشعر به صدور حکم به بطلان عقد ازدواج مذکور (نکاح دائم موضوع سند ازدواج دارأی شماره ترتیب. . . تنظیمی مورّخ 1386/11/28 فیمابین فرجام خواه به عنوان زوجه و مرحوم آقای م. الف. ه. به عنوان زوج در دفترخانه ازدواج شماره. . .
تهران مورث فرجام خوانده) صادر گردیده، با امعان نظر در جامع اوراق و محتویات پرونده، بالاخص ملحوظ نظر قرار دادن رسیدگی های معموله دادگاه بدوی و متقابلاً در دادگاه تجدیدنظر و التفات به صدور رأی فرجام خواسته متعاقب رأی شماره 170 مورّخ 1392/6/31 شعبه 22 دیوان عالی کشور و مبانی استنباط و استدلال و مآخذ و مستدرکات آن ها و عنایتاً به اظهارات طرفین و وکلای آن ها به شرح مندرج در لوایح تقدیمی و منعکس در صورت مجالس تنظیمی دادگاه ها و مطلعین قضیه و مدارک مضبوط در پرونده فرجامخواهی واصله را غیروارد و ناموجه دانسته و در این مرحله از رسیدگی نیز از سوی وکیل فرجام خواه تعرض موجه و خاصی که از توجیه قانونی و شرعی برخوردار باشد صورت نپذیرفته و تع ر. ت معموله ایشان به شرح عرض حال تقدیمی علاوه بر عدم اتکاء دلیل، معارض استدلال
رأی دادگاه
تجدیدنظر که به تبع رسیدگی و رأی دادگاه بدوی صادر گردیده نمی باشد و عمدتاً تبیین و تشریح و تکرار همان مطالبی می باشد که در طول رسیدگی پرونده عنوان گردیده است، بیماری شدید و وخامت حال مرحوم مورث فرجام خوانده همزمان با انعقاد عقد نکاح دائم و مستقل مورّخ 1386/11/28 که منجر به فوت وی در تاریخ 1386/11/30 گردیده به دلالت مدارک پرونده مبرهن بوده و چنین نکاحی که انجام مواقعه و نزدیکی و دخول فیمابین زن و شوهر در خلال وقوع عقد مورّخ 1386/11/28 تا فوت شوهر قابل تصور نبوده و ادّعایی هم در این خصوص وجود ندارد به اعتقاد آیات و مراجع عظام که نمونه ای از آن در متن رأی بدوی نیز مرقوم گردیده باطل است، رأی فرجام خواسته صادره دادگاه تجدیدنظر که به تبع رأی دادگاه بدوی می باشد صحیح و مطابق قانون و دلایل موجود در پرونده صادر گردیده و درخور و شایسته ابرام می باشد در ماده 945 قانون مدنی نیز که چنین مقرر داشته اگر مردی در حال مرض زنی را عقد کند و در همان مرض قبل از دخول بمیرد زن از او ارث نمی برد مؤید استنباط صحیح دادگاه های صادرکننده می باشد و صرف اعلام انصراف ز