متن رأی
نظر به اینکه اولاً- از حق بیمه مطالبه شده صرفاً بخشی بابت دستمزد رییس (کارکنان اتباع خارجه) می باشد و بخشی از مبلغ بدهی بابت حق بیمه کارکنان ایرانی شاغل در کارگاه مذکور بوده است، ثانیاً- مدارک ارأیه شده مبنی بر پرداخت حق بیمه در کشور متبوع خود مربوط به سال های 1388-1387 به بعد بوده، در حالی که مطالبه سازمان تأمین اجتماعی از شرکت مذکور مربوط به فاصله سال های 1371 لغایت 1387 می باشد و کل دوره مورد رسیدگی را پوشش نمی دهد و علاوه بر مدارک صادره در سال 1391 می باشد.
در حالی که رأی قطعی مورد اعتراض مورخه 1390/9/2 می باشد، ثالثاً- حسب مدارک ارأیه شده صرفاً بابت سه نفر می باشد در حالی که 6 نفر از اتباع بیگانه به عنوان رییس و مدیر در فاصله سال های 1371 لغایت 1387 در شرکت اشتغال داشته و دلیل و مدرکی مبنی بر پرداخت حق بیمه در کشورهای متبوع خود و یا به سازمان تأمین اجتماعی ارأیه نکرده اند، رابعاً- دلیل و مدرکی مبنی بر پرداخت 3 درصد دستمزد به عنوان حق بیمه در برابر حوادث ناشی از کار که طی لیست های ارسالی امتناع و ارأیه ننموده است، بنابرأین به استناد مراتب فوق الاشاره و اینکه شاکی دلیل و مدرک موثر و موجهی که موجب اجابت خواسته وی گردد ارأیه ننموده و طرف شکایت وفق مقررات قانونی اقدام نموده است و مستنداً به ماده 10 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب 1392، حکم به رد شکایت شاکی صادر و اعلام می نماید. رأی صادره مستنداً به ماده 65 قانون اخیرالذکر ظرف بیست روز پس از ابلاغ، قابل تجدیدنظرخواهی در شعب تجدیدنظر دیوان عدالت اداری می باشد. رییس شعبه اول دیوان عدالت اداری آشورلو