متن رأی
نظر به اینکه به موجب ماده 148 قانون کار، کارفرمایان کارگاههای مشمول قانون مزبور مکلفند بر اساس قانون تأمین اجتماعی، نسبت به بیمه نمودن کارگران واحد خود اقدام نمایند و با توجه به اینکه مطابق مادتین 2 و 3 قانون کار، احراز رابطه کارگری و کارفرمایی بین اشخاص در صلاحیت هیأت های تشخیص و حل اختلاف قرار داده شده است و آرأی صادره از سوی هیأت های مزبور برأی سازمان تأمین اجتماعی معتبر و لازم الاجرا می باشد و رأی وحدت رویه شماره 29-30- 1386/1/26 هیأت محترم عمومی دیوان عدالت اداری، مشعر بر همین معناست و با عنایت به وظایف و مسئولیت های اصولی سازمان تأمین اجتماعی در باب تعمیم و گسترش انواع بیمه های اجتماعی و استقرار نظام هماهنگ متناسب با برنامه های تأمین اجتماعی و شمول قانون تأمین اجتماعی به افرادی که به هر عنوان در مقابل دریافت مزد یا حقوق کار می کنند و همچنین شمول مقررات قانون تأمین اجتماعی در باب کارکنان مشمول از بدو ورود به خدمت است و با عنایت به اینکه قانونگذار مطابق ماده 36 قانون مذکور کارفرما را مسئول پرداخت حق بیمه سهم خود و بیمه شده به سازمان تأمین اجتماعی احصا نموده و تأخیر در پرداخت یا عدم پرداخت آن از سوی کارفرما را رافع مسئولیت و تعهدات سازمان در مقابل بیمه شده ندانسته است، علیهذا با عنایت به مراتب فوق و با توجه به آمره بودن قانون و با توجه به رأی شماره.
. . هیأت حل اختلاف اداره تعاون، کار و رفاه اجتماعی شرق تهران، شاکی از تاریخ. . . لغایت. . . در کارگاه شهرداری منطقه 13 تهران اشتغال داشته، علیهذا با وصف اشتغال نامبرده طی مدت یاد شده عدم دریافت حق بیمه و عدم احتساب مدت مزبور جزء سنوات بیمه پردازی خلاف مقررات محسوب، ضمن رد دفاعیات مشتکی عنه با وصف مراتب، خواسته موجه تشخیص و مستنداً به رأی فوق الذکر هیأت حل اختلاف اداره تعاون، کار و رفاه اجتماعی شرق تهران و با رعایت بند الف ماده 4 قانون تأمین اجتماعی و ماده 11 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری، حکم به ورود شکایت دایر بر الزام تأمین اجتماعی طرف شکایت به دریافت حق بیمه ایام مذکور و احتساب مدت مزبور جزء سابقه بیمه پردازی صادر و اعلام می گردد. رأی صادره وفق ماده 65 قانون اخیرالذکر، ظرف 20 روز پس از ابلاغ، قابل تجدیدنظرخواهی در شعب تجدیدنظر دیوان عدالت اداری می باشد. رییس شعبه 36 دیوان عدالت اداری طباطبائی