نمونه رای با موضوع: بررسی رأی قضایی و مستندات قانونی پرونده

تجدیدنظرخواهی ر. الف. و ی. د. به وکالت از شرکت گ. به طرفیت موسسه داوری بین المللی ح. پ. ، نسبت به دادنامه شماره 568-1393/7/7 صادره از شعبه 40 دادگاه عمومی حقوقی تهران که به موجب آن دعوای تجدیدنظرخواه با خواسته ابطال رأی داوری مورخ1391/11/30 صادره به توسط داوران مرضی الطرفین آقایان الف. ه. و م. ب. مورد پذیرش محکمه بدوی قرار نگرفته و حکم به بطلان دعوای خواهان صادر گردیده وارد و محمول بر صحت نمی باشد و دادنامه معترض عنه به نحو صحیح و موافق مقررات و اصول دادرسی صادر گردیده و بر استنباط محکمه نخستین و استدلال دادگاه خدشه و اشکالی به نظر نمی رسد. تجدیدنظرخواه نیز در این مرحله از دادرسی، دلیل یا مدرک محکمه پسندی که نقض و بی اعتباری دادنامه را ایجاب و بطلان رأی داوری مختلف فیه را ثابت کند، ابراز نکرده و لایحه اعتراضیه تقریباً تکرار همان مطالب مطرح شده در مرحله بدوی بوده و متضمن جهت موجه نمی باشد. بعلاوه استناد تجدیدنظرخواه به استعفای احد از داوران آقای الف. ه.

که تصویر آن در برگ 21 پرونده از سوی وکلای خواهان ابراز شده و مربوط به مورخه 1391/10/25 یعنی قبل از صدور رأی داوری می باشد نیز صحیح نبوده و با اقدام داور مذکور در تشکیل جلسه داوری و صدور رأی داوری مورخ 1391/11/30 در مغایرت آشکار می باشد، چه اینکه اگر داور مذکور از داوری استعفاء داده باشد، حضور وی در جلسه داوری و انشاء رأی به توسط وی آن هم علیه شرکت متبوع خویش توجیه منطقی نداشته و با لحاظ سمت داور مذکور در هیأت مدیره شرکت تجدیدنظرخواه، ادعای تجدیدنظرخواه مبنی بر اقدام داور به صدور رأی داوری به واسطه تهدید، همراه دلیل و مدرک نبوده و صرفاً ادعا تلقی می شود که به اثبات نرسیده، از طرفی تاریخ استعفاء نامه که 1391/10/25 ذکر شده مطابق ماده 1305 قانون مدنی نسبت به خوانده دعوا معتبر نمی باشد، ضمن اینکه اساساً این نامه بر طبق عرف مسلم شرکت ها، ثبت نشده و تاریخ ورود یا ثبت در شرکت مخاطب ندارد و از این حیث دفاع خوانده در شرح صورت جلسه مورخ 1393/06/15 به نظر منطبق بر واقع می باشد، از سویی، صدور رأی داوری با فاصله یکساله از تاریخ ارجاع به داوری که مورد ادعای وکلای تجدیدنظرخواه قرار دارد نیز همراه دلیل و مدرک محکمه پسند و قانع کننده نبوده وجود فاصله بیش از یکسال از تاریخ صدور رأی داوری (1391/11/30) تا تاریخ اقدام داور موضوع ماده 485 قانون آئین دادرسی مدنی و تسلیم رأی داوری برأی ابلاغ به دفتر دادگاه (1392/12/20) که از تکالیف قانونی داوران بوده، موجب بطلان رأی داوری نمی باشد و از موارد بطلان در ماده 489 قانون مرقوم پیش‌بینی نگردیده است، من حیث المجموع، ادعای تجدیدنظرخواه با هیچ کدام از بندهای ماده 489 مرقوم مطابقتی نداشته و بر رسیدگی محکمه نخستین که لزوماً باید به صورت شکلی در تطبیق رأی داوری با بندهای هفتگانه ماده 489 قانون یادشده باشد اشکال به نظر نمی رسد.

دادگاه ادعای تجدیدنظرخواه را وارد و محمول بر صحت تشخیص نداده و دفاعیات موضوع لایحه اعتراضیه را مؤثر در بطلان رأی داوری نمی داند، مستنداً به ماده 358 قانون آئین دادرسی مدنی، ضمن رد درخواست تجدیدنظرخواهی، دادنامه تجدیدنظرخواسته را تأیید می نماید. رأی صادره قطعی است. رئیس و مستشار شعبه 10 دادگاه تجدیدنظر استان تهران محمدحسن امی - علی مداح