متن رأی
نظر به این که به موجب ماده 148 قانون کار، کارفرمایان کارگاه های مشمول قانون مزبور مکلف اند بر اساس قانون تأمین اجتماعی، نسبت به بیمه نمودن کارگران واحد خود اقدام نمایند و با توجه به این که مطابق مادتین 2 و 3 قانون کار، احراز رابطه کارگری و کارفرمایی بین اشخاص در صلاحیت هیئت های تشخیص و حل اختلاف قرار داده شده است و آرأی صادره از سوی هیئت های مزبور برأی سازمان تأمین اجتماعی معتبر و لازم الاجرا می باشد و رأی وحدت رویه شماره 29-30 مورخ 1386/1/26 هیئت محترم عمومی دیوان عدالت اداری، مشعر بر همین معناست و با عنایت به وظایف و مسئولیت های اصولی سازمان تأمین اجتماعی در باب تعمیم و گسترش انواع بیمه های اجتماعی و استقرار نظام هماهنگ متناسب با برنامه های تأمین اجتماعی و شمول قانون تأمین اجتماعی به افرادی که به هر عنوان در مقابل دریافت مزد یا حقوق کار می کنند و هم چنین شمول مقررات قانون تأمین اجتماعی در باب کارکنان مشمول از بدو ورود به خدمت است، و با عنایت به اینکه قانون گذار مطابق ماده 36 قانون مذکور، کارفرما را مسئول پرداخت حق بیمه سهم خود و بیمه شده به سازمان تأمین اجتماعیتلقی نموده و تأخیر در پرداخت یا عدم پرداخت آن از سوی کارفرما را رافع مسئولیت و تعهدات سازمان در مقابل بیمه شده ندانسته است، علی هذا با عنایت به مراتب فوق و با توجه به آمره بودن قانون و با توجه به رأی شماره.
. . مورخ. . . هیئت حل اختلاف اداره تعاون، کار و رفاه اجتماعی شهرستان اصفهان، شاکی از تاریخ. . . لغایت. . . در کارگاه نقشه کشی فرش ح. ح. اشتغال داشته، علی هذا با وصف اشتغال نام برده طی مدت یادشده، عدم دریافت حق بیمه و عدم احتساب مدت مزبور جزء سنوات بیمه پردازی، خلاف مقررات محسوب، ضمن رد دفاعیات مشتکی عنه با وصف مراتب، خواسته موجه تشخیص و مستندا به رأی فوق الذکر هیئت اداره تعاون، کار و رفاه اجتماعی شهرستان اصفهان و با رعایت بند الف ماده 4 قانون تأمین اجتماعی و ماده 11 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری، حکم به ورود شکایت دایر بر الزام تأمین اجتماعی طرف شکایت به دریافت حق بیمه ایام مذکور و احتساب مدت مزبور جزء سابقه بیمه پردازی صادر و اعلام می گردد. رأی صادره وفق ماده 65 قانون اخیرالذکر ظرف 20 روز پس از ابلاغ، قابل تجدیدنظرخواهی در شعب تجدیدنظر دیوان عدالت اداری می باشد. رئیس شعبه 36 دیوان عدالت اداری حسینی طباطبایی