متن رأی
نظر به اینکه با توجه به وقوع عقد زوجیت فی مابین زوجین به تاریخ 22/1/1387 و شروع زندگی مشترک زیر یک سقف از تاریخ مذکور و تداوم آن تا اواخر سال 91 در حالیکه زوجه از زوج تمکین خاص و عام داشته است معهذا زوجه هنوز غیرمدخوله از حیث رابطه زناشویی متعارف یعنی از قُبُل باقی مانده است و ادعای زوجه که زوج دچار اختلال جنسی و علاقه مند به برقراری رابطه از پشت یعنی دُبُر می باشد عمدتاً از حیث اختلال شخصیتی زوج مورد تأیید کارشناسان متخصص در پزشکی قانونی و روانشناسان قرار گرفته است از طرفی اوضاع و احوال حاکم بر زوجیت در قضیه مطروحه طبق نظر کمیسیون پزشکی قانونی دلالت بر این امر دارد که زوج علیرغم توانایی جنسی، زوجه را برأی برقراری رابطه جنسی از نظر روحی و روانی تحت فشار به لحاظ عدم تلذذ زوجه از مقاربت با خویش قرار می دهد که در تداوم زندگی مشترک این وضعیت برأی زوجه به عنوان یک زن جوان خطرناک بوده و این رفتار زوج از مصادیق بند 2 موارد 12گانه مندرج در ذیل شرط "ب" ضمن العقد محسوب می گردد.
بنا به مراتب چون رأی فرجام خواسته مغایرتی با موازین شرع و قانونی ندارد و صحیحاً اصدار یافته است و از حیث رعایت اصول و قواعد دادرسی نیز به نحوه دادرسی اشکال و ایرادی که موجبات نقض رأی فراهم شود مشاهده نمی شود لذا رأی فرجام خواسته مستنداً به ماده 370 قانون آیین دادرسی مدنی ابرام می گردد. رئیس شعبه 8 دیوانعالی کشور - مستشار - عضو معاون عبّاسیان - ناصح - کریمپور نطنزی