متن رأی
در خصوص دعوی خواهان آقای غ. م. با وکالت آقای م. م. و آقای م. ش. به طرفیت خواندگان خانم ز. م. و خانم ف. م. و خانم م. م. و آقای ح. م. و خانم ف. م.
به خواسته الزام خواندگان به پرداخت خسارت عدم تحویل به موقع مبیع موضوع بند 9-4 مبایعه نامه (به مبلغ 000/000/318 ریال) و الزام خواندگان به پرداخت خسارت وجه التزام عدم تنظیم سند رسمی انتقال از تاریخ 10/9/89 الی تنظیم سند رسمی و مطالبه کلیه خسارات دادرسی و تأخیر تأدیه و تأمین خواسته، دادگاه باملاحظه مبایعه نامه عادی مورخ 24/8/85 مشاهده می نماید خواندگان به موجب مستند مدرکیه ابرازی، آپارتمان مورد نزاع را به خواهان فروخته اند که اصالت مفاد و مندرجات و امضائات ذیل آن، به لحاظ عدم تعرض خواندگان محرز می باشد و مطابق بند 9-4 قرارداد مقرر شده، مورد معامله از سوی خواندگان در تاریخ 30/2/86 تحویل گردد و در صورت عدم ایفای تعهد از سوی فروشنده بابت هر روز تأخیر در تحویل مبیع مبلغ سیصد هزار ریال به خواهان بپردازند که به دلالت مندرجات متمم مورخ 9/12/88 مبایعه نامه که بر انجام تعهد فروشنده در تحویل مبیع در مورخ 9/12/88 حکایت دارد و خواندگان به تعهد خود در موعد مقرر، عمل ننموده اند و اینکه شرط مذکور، بر اساس اصل حاکمیت اراده طرفین بین متعاملین لازم الاتباع می باشد و با عنایت به عدم دفاع یا ایراد خواندگان و تحقق شرط یادشده، دادگاه دعوی خواهان را ثابت تشخیص و مستنداً به مواد 10 و 219 و 230 قانون مدنی حکم به محکومیت خواندگان به پرداخت مبلغ 000/000/318 ریال بابت خسارت تأخیر در تحویل مبیع از تاریخ 30/2/86 لغایت 9/12/88 و همچنین از باب تسبیب به پرداخت مبلغ 000/311/6 ریال بابت هزینه دادرسی و مبلغ 000/832/8 ریال بابت حق الوکاله وکیل در حق خواهان، صادر و اعلام می نماید و در خصوص مطالبه خسارت تأخیر تأدیه مبلغ محکومٌ به، نظر به اینکه مطالبه اصل مبلغ خواسته، در واقع به عنوان خسارت است نه وجه رأیج و مطالبه خسارت تأخیر تأدیه آن، از مصادیق دریافت خسارت بر خسارت می باشد که شرعاً جایز و قانونی نمی باشد، لذا دادگاه از این حیث حکم به بطلان آن صادر و اعلام می نماید.
اما در خصوص خواسته ردیف دوم نظر به اینکه مطابق بند 2-4 قرارداد مزبور و مندرجات متمم مربوط به آن مقرر گردیده طرفین دعوی در مورخ 10/9/89 در دفتر اسناد رسمی شماره. . . تهران جهت انتقال سند رسمی حاضر شوند که به دلالت گواهی صادره از دفترخانه مزبور فروشنده آقای ح. م. در موعد مقرر در دفترخانه حاضر گردیده و نامه های مبنی بر توضیحات مربوط به مبایعه نامه تسلیم دفترخانه نموده که این امر بیانگر آن است که عدم انتقال سند از سوی نامبرده، به لحاظ اختلاف در قسمت توضیحات مربوط به مبایعه نامه مستند دعوی بوده و اینکه خواهان کلیه تعهدات خود را در این قسمت از مبایعه نامه انجام داده است، ارائه نگردیده و صرف حضور و ارائه یک فقره چک بانکی دلیلی بر ایفاء تعهد از سوی خریدار نبوده و خواهان مادامی که به تعهد خویش عمل ننموده باشد، حق مطالبه خسارت موردتوافق را ندارد و گواهی صادره از سوی دفترخانه، نشانگر آن است که خواهان به تعهدات خود در قبال فروشنده عمل ننموده است.
بنابرأین دادگاه دعوی خواهان را در این قسمت متکی به دلیل ندانسته و مستنداً به ماده 197 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی به ردّ آن انشاء حکم می نماید. اما در خصوص درخواست تأمین خواسته نظر به اینکه علیرغم ابلاغ اخطاریه خواهان، خسارت احتمالی موردنظر دادگاه را تودیع ننموده است لذا دادگاه به استناد تبصره ماده 118 قانون مرقوم، قرار ردّ درخواست خواهان را صادر و اعلام می نماید. رأی صادره نسبت به محکومیت خواندگان غیابی و ظرف بیست روز از تاریخ ابلاغ قابل واخواهی در این دادگاه سپس با انقضای مهلت واخواهی ظرف بیست روز قابل تجدیدنظر در محاکم تجدیدنظر استان تهران می باشد و نسبت به ردّ دعوی حضوری و ظرف 20 روز از تاریخ ابلاغ قابل اعتراض در دادگاه تجدیدنظر استان تهران می باشد. رییس شعبه 105 دادگاه عمومی حقوقی تهران ـ فرهادی