متن رأی
آقای (م. م. ) با وکالت (ع. ش. ) دادخواستی به طرفیت معاونت غذا و داروی دانشگاه علوم پزشکی استان فارس شیراز به خواسته ابطال نظریه و رأی مورخه 21/9/90 کمیسیون ماده 20 دانشگاه مذکور و الزام مشتکی عنه به صدور پروانه مؤسس داروخانه به نام موکل تقدیم و در توضیح به طور خلاصه چنین اشعار داشته: پس از آن که آقای (ج. م. ) مؤسس داروخانه (الف. ) مرحوم گردیده، وراث حین الفوت مشارالیه به موکل وکالتی اعطا نموده اند که پروانه تأسیس به نام ایشان صادر گردد. لیکن طرف شکایت به شرح رأی مورخه 21/9/90 که طی شماره. . . مورخه. . . ابلاغ گردیده، با درخواست واگذاری مجوز داروخانه به وراث مخالفت کرده است. به همین جهت و به شرح متن دادخواست تقدیمی خواهان، نقض نظریه مذکور و الزام خوانده به صدور پروانه تأسیس به نام نماینده و وراث (م. م. ) گردیده است. لایحه دفاعیه طرف شکایت به طور خلاصه مشعر به این است که ورثه مؤسس متوفای داروخانه بر اساس آیین نامه های مرتبط، فاقد حداقل صلاحیت (حد نصاب امتیاز) برأی صدور مجوز تأسیس می باشند و صلاحیت متوفی به صورت موروثی قابل انتقال نمی باشد.
به همین جهت کمیسیون ماده 20 با درخواست مطروحه موافقت ننموده است. از توجه به مراتب فوق و سایر محتویات پرونده، نظر به اینکه مستفاد از تبصره 4 ماده 3 قانون مربوط به مقررات امور پزشکی و دارویی مصوب 1334 و اصلاحات بعدی، پروانه تأسیس نسبت به ورثه دارنده پروانه تأسیس، جزء حقوق مالی و قابل انتقال می باشد و موضوع امتیاز و لحاظ نوبت ناظر به مواردی است که شخص برأی اولین بار درخواست پروانه تأسیس می نماید نه داروخانه هایی که از قبل تأسیس شده است و با عنایت به اینکه بر اساس دادنامه شماره. . . مورخه. . . و مورخه. . . صدور پروانه تأسیس داروخانه را مشروط به داشتن مدرک تحصیلی در رشته داروسازی ندانسته است، بنابرأین با عنایت به مالی بودن حقوق ناشی از تأسیس داروخانه و قابل انتقال بودن آن به وراث و اینکه برأی پروانه تأسیس داروخانه، در مورد ورثه موضوع امتیاز منتفی است، لذا ضمن نقض رأی معترض عنه، حکم به الزام خوانده به صدور پروانه تأسیس داروخانه به نام نماینده وراث قانونی مرحوم صادر و اعلام می گردد. این رأی مستنداً به ماده 7 قانون دیوان عدالت اداری قطعی است.
رئیس شعبه 3 دیوان عدالت اداری ـ مستشار شعبه واحدی ـ فرزد