متن رأی
تجدیدنظرخواهی آقای ح. ع. (زوج) به طرفیت خانم س. س. (زوجه) نسبت به دادنامه شماره 1236 مورخ 7/9/91 صادره از شعبه 231 دادگاه عمومی تهران که به موجب آن دعوی زوجه به خواسته الزام به زوج به بازگشت به منزل مشترک و تمکین از وی محکوم به رد اعلام شده وارد و موجه است و رأی مذکور مطابق قانون و دلایل موجود در پرونده صادر نشده است زیرا ادامه علقه زوجیت دائم و برقراری حقوق متقابل اقتضاء می کند که زوجه در منزل شوهرش زندگی کرده و در تمکین کامل او باشد دلیلی نیز بر وجود عذر موجه و مانع مشروع و یا مظنه خوف ضرر جانی یا شرافتی و یا مالی در صورت بازگشت زوجه و منزل مشترک وجود ندارد و ادعای زوجه در مورد ضرب و جرح و فحاشی هنوز اثبات نگردیده و منتهی به صدور حکم قطعی نشده است و بر فرض صدور حکم قطعی و اثبات دلیل بر مظنه خوف ضرر نیست؛ چون دلیلی ندارد که این امر در آینده نیز تکرار شود و در مورد ادعای دیگر زوجه مبنی بر ترک انفاق نیز اولاً: این ادعا ثابت نیست. ثانیاً: لزوم تمکین فرع بر انفاق نیست بلکه وجوب نفقه زوجه بر زوج فرع بر تمکین اوست؛
مضافاً به اینکه در صورت عدم تأدیه نفقه زوجه از سوی زوج او می تواند برابر مقررات نفقه خود را از طریق محکمه صالحه مطالبه نماید به ویژه اینکه اثر حکم به تمکین نسبت به آتیه و بعد از اجرا است و دلیل بر نشوز زوجه در گذشته نیست و زوج آمادگی خود را برأی تأمین نفقه زوجه اعلام کرده است. لذا با استناد به ماده 358 قانون آیین دادرسی مدنی دادنامه تجدیدنظرخواسته نقض می شود و با استناد به مواد 1102 تا 1105 و 1108 و 1114 قانون مدنی حکم به الزام زوجه موصوف به بازگشت به منزل مشترک و تمکین از شوهرش صادر می گردد. این رأی قطعی است. رئیس شعبه 30 دادگاه تجدیدنظر استان تهران - مستشار دادگاه بیگدلی - آل حبیب