متن رأی
در خصوص دادخواست خانم (م. گ. ) به طرفیت راه آهن جمهوری اسلامی ایران به خواسته الزام مشتکی عنه مذکور به معرفی به هیأت ممیزه ذی ربط جهت بررسی درخواست ارتقای شغلی مطابق طرح ارتقای مسیر شغلی کارشناسان برأی دریافت فوق العاده ویژه کارشناسی (ارشد، خبره، عالی) از تاریخ اصلاحیه مصوبه. . .
با این توضیح که حسب مفاد دادخواست تقدیمی و ضمائم آن، شاکی مذکور از کارمندان راه آهن جمهوری اسلامی ایران بوده و مدعی است که واجد شرأیط استفاده از عناوین ارشد، خبره، عالی حسب مورد و برخورداری از مزایای قانونی آن و تبعاً ارتقای شغلی می باشد و از آنجایی که احراز شرأیط مذکور در صلاحیت هیأت ممیزه ذی ربط بوده و مطابق ماده 6 قانون نظام هماهنگ پرداخت کارکنان دولت مصوب 1370 و مصوبه شماره 4169/ت25703 مورخه23/5/1381 هیأت وزیران «پرداخت فوق العاده ویژه ارتقای شغلی، پس از احراز شرأیط مقرر قانونی و کسب امتیازهای لازم در هیأت ممیزه به نیروهای متخصص و کارشناس و مدیریت دستگاه های اجرأیی مشمول قانون مذکور تجویز گردیده است»; و بر اساس دادنامه 201، 202 و 203 ـ 17/5/1390 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، اجرأی مقررات مندرج در فصل دهم قانون مدیریت خدمات کشوری از 1/1/1388 نمی تواند حق مکتسب کسانی که حسب مورد واجد شرأیط برخورداری از امتیازات ارتقای شغلی در زمان حاکمیت قانون مربوطه بوده اند را نفی کند و ضرورت دارد پرونده متقاضیان در این خصوص در هیأت ممیزه ذیربط مورد طرح قرارگیرد.
بنابرأین شکایت وارد تشخیص، در اجرأی مادتین 13 و 14 قانون دیوان عدالت اداری مصوب 1385 ضمن صدور حکم به ورود شکایت، مشتکی عنه را مکلف به طرح موضوع درخواست شاکی در خصوص ارتقای شغلی از تاریخ مورد نظر، در هیأت ممیزه قانونی می نماید. بدیهی است هیأت مذکور موظف به بررسی شرأیط قانونی مربوط به شاکی است و صرفاً در صورت تحقق شرأیط مورد نظر قانونگذار ارتقای شغلی شاکی را مصوب خواهد نمود در غیر این صورت مواجه با تکلیفی نخواهد بود. این رأی وفق ماده 7 قانون دیوان عدالت اداری مصوب 1385 قطعی است و به موجب ماده 34 همان قانون بلافاصله پس از ابلاغ لازم الاجرا خواهد بود. رئیس شعبه 22 دیوان عدالت اداری ـ مستشاران شعبه عرفان ـ برومند ـ فرزد