رأی دادگاه
محتویات پرونده حاکی است زوج در حالی درخواست صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرأی صیغه طلاق نموده است که زوجه با این خواسته موافق نبوده است و دلیلی که بر ناشزه بودن زوجه در زمان تقدیم دادخواست دلالت نماید توسط زوج و وکیل او به دادگاه ارائه نشده است بنابرأین ادعای عدم تمکین و سوء رفتار و سوء معاشرت زوجه در زندگی مشترک تا زمان تقدیم دادخواست در پرونده از سوی زوج ارائه نگردیده است لذا زوجه استحقاق او برأی استفاده از مفاد شرط الف ضمن عقد و باصطلاح شرط تنصیف دارائی محرز و ثابت بوده است النهایه در خصوص اینکه زوج بایست وام هایی که دریافت نموده و اقساط آن و نیز اقساط مهریه زوجه من بعد از اجرأی صیغه طلاق در حق بانک و زوجه مدیون است و از طرفی تنها مال شناسایی شده او که معارض نداشته از حیث مالکیت پلاک ثبتی. . .
بوده است که در حقیقت بابت آن به بانک بدهی دارد و کارشناس در نظریه خویش بدهی او را به بانک احتساب کرده است لذا تعیین قیمت دو دانگ از ششدانگ آپارتمان بدون در نظر گرفتن حقوق مرتهن در رأی صادره ناشی از سهو قلم بنظر میرسد لذا با اصلاح رأی فرجام خواسته در آن قسمت که دادگاه با توجه به ارزیابی کارشناسی میزان یکصدم آپارتمان موصوف با قیمت آن را بابت اعمال شرط مذکور در نظر گرفته است با تعیین رقم هفتاد میلیون تومان معادل یک سوم ارزش آپارتمان با کسر بدهی زوج به بانک مسکن بابت شرط تنصیف دارائی در حق زوجه که زوج در صورت طلاق باید آنرا بپردازد و با رد فرجامخواهی بعمل آمده از سوی وکلای زوجین رأی فرجام خواسته را با اصلاح مذکور مستنداً به ماده403 قانون مدنی تأیید و ابرام مینماید. شعبه شانزدهم دیوان عالی کشوررئیس: عبدالعلی ناصح
مستشار: عباسعلی علیزاده عضو معاون: سعید عالم