بررسی صلاحیت زمانی دیوان‌های سرمایه‌گذاری بین‌المللی در پرتو معاهدات سرمایه‌گذاری

دیوان‌های داوری سرمایه‌گذاری تشکیل­شده تحت معاهدة دوجانبة سرمایه‌گذاری، عموماً صلاحیت زمانی رسیدگی به اختلافاتی را دارند که پس از لازم‌الاجرا‌شدن معاهده به‌ وجود آمده باشند. در واقع، صلاحیت زمانی، به تأثیر زمان بر دامنة صلاحیت دیوان سرمایه‌گذاری اشاره دارد. در حالی که بیشتر این معاهدات بیان می‌کنند که از سرمایه‌گذاری‌های از پیش‌ موجود نیز حمایت می‌کنند، الزامات صلاحیت، زمان معینی را مشخص نمی‌نمایند. این امر در سال‌های اخیر، سؤالاتی را برای دیوان‌ها ایجاد کرده است. به‌عنوان مثال، آیا آن‌ها صلاحیت رسیدگی به تمامی اختلافاتی را که پس از لازم‌الاجرا‌شدن معاهده به آن‌ها ارجاع می‌شود دارند؟ بررسی آرا نشان می‌دهد که رویة غالب میان مراجع حل اختلافات سرمایه‌گذاری همچون ایکسید، آن است که صلاحیت خود را به اختلافات از پیش‌ موجود و همچنین اختلافاتی که مبتنی بر حقایق و اعمال پیش از لازم‌الاجرا‌شدن معاهده هستند، گسترش ندهند. مقالة حاضر قصد دارد تا با توجه به معاهدات سرمایه‌گذاری، رویة دیوان‌های سرمایه‌گذاری را در خصوص دامنة زمانی صلاحیتی آن‌ها بررسی کند.