تحلیلی انتقادی از اساسنامه سازمان هواپیمایی کشوری ایران

سازمان هواپیمایی کشوری ایران (سازمان)، به عنوان نماینده دولت در امور حمل‎ونقل هوایی و فرودگاه‎ های کشور، سرانجام پس از سال های متمادی، در مرداد ماه سال (1402)، مستنداً به قانون احکام دائمی برنامه‏ های توسعه کشور، به اساسنامه خود دست یافته است. مقررات این اساسنامه عمدتاً حول پنج محور گردش می کنند: 1) بسترسازی حقوقی توسعه هوانوردی کشوری توسط سازمان؛ 2) حکمرانی سازمان در صنعت هوانوردی؛ 3) عرضه خدمات توسط سازمان؛ 4) رشد و تعالی در مجموعه سازمان و 5) تعامل و ارتباط فراسازمانی. این مقاله در پی اشاره به کوتاهی اساسنامه سازمان هواپیمایی کشوری از نظر تحت پوشش قرار دادن تمامی وجوه چهارگانه مورد نظرِ قانون احکام دائمی برنامه های توسعه کشور (چهار امر اداری، استخدامی، مالی و معاملاتی) و ارجاع وجوه چهارگانه قانون مزبور به آیین نامه های مربوط، به تحلیل انتقادی مقررات اساسنامه در پنج محور یادشده پرداخته است. نتایج این مقاله از نارسایی و ابهام در مقررات اساسنامه و ضرورت پیشنهاد اصلاح آن از سوی رئیس سازمان هواپیمایی کشوری به وزیر راه و شهرسازی جهت طی مراحل تصویب در هیأت وزیران حکایت می نمایند.