شرط غیرعملکردی بودن طرح‏های صنعتی در نظام حقوق ایران؛ چالش ‏ها و راهکارها

حمایت از طرح صنعتی مستلزم وجود چند شرط ماهوی است که یکی از این شرایط «شرط غیرعملکردی» است. به‌‏رغم سابقة طولانی بررسی و تحلیل این شرط در سایر نظام‏های حقوقی، این مهم در نظام حقوقی ایران مغفول مانده است. عدم توجه کافی به شرط یادشده به آشفتگی در تفسیر و اجرا منجر شده است. نظر به اهمیت این شرط از یک سو و خلأ تحقیقاتی در این زمینه از سوی دیگر، مقاله حاضر ضمن طرح دو پرسش مهم یعنی 1. چگونگی مواجهة مرجع ثبت در زمان بررسی اظهارنامة ثبت طرح صنعتی و مرجع قضایی در زمان رسیدگی به دعاوی مرتبط با حقوق طرح صنعتی با شرط غیرعملکردی و 2. نحوة احراز این شرط از منظر تقنینی، رویة سازمانی ادارة ثبت و رویة قضایی، در ادامه با تحلیل و نقد و ارزیابی این رویه‏ها نشان می‏دهد که هرچند شرط یادشده در برخی موارد مورد عنایت مرجع ثبت و رویة قضایی قرار می‏گیرد، دربارة مفهوم و معیار احراز آن برداشت‏ها و رویکرد‏های نادرستی وجود دارد که منشأ اصلی آن عدم توجه به توجیهات نظری شرط غیرعملکردی است. سرانجام با اتکا به تحلیل‏ها، پیشنهادهای تقنینی، سازمانی، و قضایی مناسب برای مراجع مربوطه ارائه می‏شود.