بررسی تطبیقی حفظ محرمانگی در اسناد بین المللی و حقوق ایران با تاکید بر قراردادهای بالادستی نفت وگاز

در روابط اقتصادی و حقوق مالی، اسرار تجاری بخش مهمی از دارایی فعالان اقتصادی است. افشای اطلاعات علمی موجب آسیب جدی به مالکان این اطلاعات است. از آنجا که حفظ محرمانگی اطلاعات مخازن و مسائل فنی در قراردادهای بالادستی نفت و گاز از شروط مندرج در قرارداد است، این پرسش‌ها مطرح می‌شود که دامنة محرمانه بودن قرارداد و حفظ محرمانگی و شرایط و تعهدات طرفین در خصوص محرمانگی در این قراردادها به چه صورت و تا چه مدت و میزانی است؟ آیا حفظ محرمانگی به عنوان یک اصل حقوقی شناخته شده است یا اینکه به عنوان یکی از شرایط پیش‌بینی‌شده در قراردادهای تجاری مطرح می‌شود. برای پاسخ به این پرسش‌ها در پژوهش حاضر که به روش توصیفی‌ـ تحلیلی صورت گرفته است، با بررسی قوانین و مقررات داخلی، اسناد و مقررات ‌بین‌المللی، و قراردادهای بالادستی نفت و گاز به نظر می‌رسد قلمرو محرمانگی در مقررات ایران هم ناظر به مفاد قرارداد است و هم در چارچوب و شرایط قرارداد از جمله اطلاعات مربوط به مخازن و حفاری چاه‌ها پیش بینی می‌شود.