ابعاد حقوقی انتقال اجباری اشخاص به عنوان جنایت بین المللی

حق انسان به زندگی در موطن و سرزمین اصلی خود، یکی از حقوق اساسی و اولیة انسان‌ها در طول تاریخ بوده است. اخراج و انتقال اجباری اشخاص از سرزمین مادری در طول تاریخ به‌وفور اتفاق افتاده است و آثار زیان‌بار آن هم‌اکنون نیز قابل مشاهده است. این عمل بنا به مقاصد گوناگونی ازجمله استثمار انسان‌ها و سلب حق مالکیت آن‌ها در سرزمین اصلی خود ارتکاب می­یافته است. با تأسیس دیوان بین‌المللی کیفری و صلاحیت این دیوان در رسیدگی به جنایات بین‌المللی، صراحتاً انتقال اجباری اشخاص نیز به‌عنوان یکی از صور جنایات بین‌المللی، مشخصاً جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی شناسایی شد که در مقالة حاضر به بررسی ابعاد این پدیده به‌عنوان جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی، و تمایز آن با مفاهیم مشابه از قبیل تبعید، نسل‌زدایی و رابطة آن دو، و در پایان با رویکردی انتقادی در قبال رویه‌قضایی دیوان بین‌المللی دادگستری در بررسی موارد انتقال اجباری اشخاص در قضیة بوسنی علیه صربستان و مونته­نگرو در 2007، به عدم رویکرد واحد بین دادگاه بین‌الملل کیفری یوگسلاوی سابق و رواندا و همچنین دیوان بین‌الملل کیفری پرداخته شده است.