صلاحیت دادگاه در دعاوی مربوط به شعبه شرکت با تاکید بر رویه قضایی

به موجب قسمت دوم مادة 23 قانون آیین دادرسی مدنی، دعاوی مربوط به شعبة شرکت در دادگاه محل شعبه اقامه می‌شود. حکم این قسمت از این نظر که مربوط به دعاوی قراردادی مرتبط با شعبه یا دعاوی غیر قراردادی یا هر دو دسته است و اینکه در خصوص دعاوی قراردادی مربوط به شعبه صلاحیت محل وقوع عقد و محل یا محل‌های اجرای عقد را نفی می‌کند یا خیر محل بحث و تأمل است. موقعیت این قسمت در مادة 23 و همچنین به کار بردن کلمات «تعهدات» و «معامله» در آن ذهن را به دعاوی قراردادی مربوط به شعبه هدایت می‌کند و کلمة «باید» نیز ظهور در انحصار صلاحیت دادگاه محل شعبه و نفی صلاحیت دادگاه محل وقوع عقد و محل یا محل‌های اجرای عقد دارد. این در حالی است که سیاق عبارت حکایت از ارفاقی، تسهیلی، و توسعه‌ای بودن آن دارد، ولی موارد یادشده معنایی تضییقی، تحدیدی، و غیر منطقی و غیر قابل قبول را دلالت می‌کند.