بررسی تطبیقی ناکارآمدی ضمانت اجرای بطلان قرارداد مبتنی بر فساد

فساد در غالب مصادیق، از جمله رشوه، در دنیای تجارت بین‌الملل فعلی بسیار رایج و توأم با آسیب‌های بسیار جدی برای اقتصاد کشورهای درگیر است. این موضوع نه‌تنها سبب شده کشورهای مختلف پیشگیری و مبارزه با این پدیده را در دستور کار خود قرار دهند، بلکه جامعة جهانی نیز بی‌کار نمانده و اقداماتی، از قبیل تنظیم اسناد بین‌المللی در مبارزه با این پدیدة شوم، ترتیب داده است. این موضوع بر قدرتمند بودن قانون به مثابة یک ابزار در پیشگیری و مبارزه با فساد دلالت دارد. با این حال، از همة ظرفیت‌های قانون استفاده نشده است. این در حالی است که بین وضعیت بهتر یک کشور در مواجهه با فساد و استناد کمتر به ضمانت ‌اجرای بطلان در مواجهه با قرارداد مبتنی بر فساد ارتباط مستقیمی به نظر می‌رسد. این موضوع فرضیة ناکارآمدی ضمانت اجرای بطلان قرارداد مبتنی بر فساد را مطرح می‌سازد. با همین پیش‌فرض، با روش کتابخانه‌ای، در نوشتار حاضر به دنبال پاسخ به این سؤال خواهیم بود که آیا اتخاذ ضمانت اجرای بطلان قرارداد مبتنی بر فساد ارتباطی با رتبة پاکی یک کشور دارد؟ در این نوشتار خواهیم دید که کشورهای با رتبة بهتر، برخلاف کشورهای پرفساد، به حفظ این قراردادها تمایل دارند.