درآمدی بر مبانی کاربردشناختی متون فقهی در بیع و خیارات

بیع و خیارات از مهم‌ترین موضوعات حوزه متون فقهی، سیستم حقوقی و قضایی کشور ایران به شمار می‌‌رود. با توجه به لفظ‌محور بودن مبانی استنباط احکام، پیش‌‌فرض کاربردشناختی فقها این است که شارع مقدس نیز همچون دیگر عقلا، بلکه به‌عنوان رئیس عقلا، از روش‌‌های متداول بشری جهت انتقال معنا و پیام در حوزه زبان، بهره جُسته است. با توجه به این پیش‌‌فرض، می‌‌توان پرسید که مهم‌ترین این شیوه‌‌ها و مبانی از چه ضوابط و چهارچوب‌هایی در زبان‌شناسی تشکیل شده‌‌اند. به بیان دیگر زبان‌شناسان عرصه فقاهت یا همان اهل اللسان و فقها در حوزه کاربردشناسی زبان، چگونه و با چه روش‌‌هایی موفق به کشف و تعبیر معنا برای استنباط برخی احکام حوزه‌‌ بیع و خیارات شده‌‌اند. در نوشتار حاضر، نویسنده به روش توصیفی ـ تحلیلی و با استناد به برخی منابع کتابخانه‌‌ای از متون فقهی باب بیع و خیارات، کاربست‌‌های بینامتنیت، اصل تعبیر محدود، پیش‌‌فرض‌‌ها و... را از اساسی‌‌ترین مبانی در کاربردشناختی متون فقهی معرفی کرده‌‌ است.