فسخ بیع و استرداد مبیع با تأکید بر رأی وحدت رویه شماره 810 هیئت عمومی دیوان عالی کشور

ماده 188 قانون مدنی در تعریف عقد خیاری مقرر می‌دارد که عقد خیاری آن است که برای طرفین یا یکی از آن‌ها یا برای شخص ثالثی اختیار فسخ باشد. بر این اساس می‌توان گفت که بیع خیاری همانگونه که در ماده 399 قانون مدنی بیان شده ، بیعی است که برای طرفین یا یکی از طرفین یا یکی از آنها یا برای شخص ثالثی اختیار فسخ باشد. در آثار حقوقدانان، گاهی بیع خیاری مترادف با بیع شرط تلقی شده حال آنکه مفهوم بیع خیاری با بیع شرط متفاوت است و شاید بتوان بیع شرط را یکی از اقسام بیع خیاری قلمداد نمود. درجمیع اقسام بیع از جمله بیع خیاری برابر قانون به مجرد وقوع عقد، فروشنده مالک ثمن و مشتری مالک مبیع می‌شود و حق هرگونه دخل و تصرف در مال حتی انتقال آن را دارد و اعمال خیار (فسخ معامله)برابر قواعد عمومی قراردادها نسبت به آینده است و علی‌القاعده امکان استرداد مبیع که نزد مشتری نیست وجود ندارد و در صورت فسخ ، مشتری باید مثل یا قیمت مبیع را مسترد نماید .