سرانجام قواعد بین المللی در حقوق داخلی در چارچوب اروپا

جذب قواعد بین المللی در حقوق داخلی یکی از مسائل مهمی است که توجه علمای حقوق بین الملل را قویا به خود جلب نموده است. در چند دهه قبل، و حتی تا چند سال اخیر، این مساله در دروس دانشگاهی و پژوهشی مورد بررسی تفصیلی قرار نمی گرفت. ولی در حال حاضر به جهت ارتباط متقابل متعدد و پیچیده آن با سایر موضوعات حقوق بین الملل، موضوع و بحثی محوری تلقی می گردد. اروپا نمونه خوبی برای آن است. با داشتن سنن حقوقی دیرین و توسعه یافته و مجموعه ای انبوه از قواعد داخلی، دولتهای اروپایی امروز بیش از پیش در معرض هجوم قواعد خارجی قرار دارند: خواه قواعد حقوق بین الملل، خواه اروپایی که بعضی از آنها منشعب از حقوق جامعه اروپا می باشند. وقایع و عملکردها با گامهای بلند قواعد حقوقی را پشت سر گذاشته و از آنها سبقت می گیرند. رابطه متقابل بین حقوق بین الملل و حقوق داخلی چنان توسعه و شتابی یافته است که علم حقوق ابعاد آن را کاملا درک نکرده و لذا قالبهای حقوقی نتوانسته اند همپای آن رشد یافته و تحول یابد. حقوق داخلی، حقوق اروپایی (ناشی از جامعه اروپا یا کنوانسیون اروپایی حقوق بشر) و حقوق بین الملل به هم آمیخته، مخلوط و متصل شده همدیگر را تکمیل و تقویت می کنند، با یکدیگر به رقابت می پردازد و یا یکدیگر را خنثی می کنند.