اصل تناسب، ابزار تضمین وتعادل میان حق‌ها و آزادی‌های بنیادین و منافع عمومی

بنیادین بودن برخی از حق‌ها بدان دلیل است که وجود آن‎ها مایه قوام و نبود آنها موجب زوال شخص و شخصیت انسان می‌شود. حمایت از حق‌های بنیادین، عنصر ضروری و غیرقابل اجتناب یک حکومت دموکراتیک مدرن است، بنابراین ضروری است حق‌ها و آزادی‌های بنیادین از حمایت کافی و درخور برخوردار باشند.در پارادایم دولت مدرن تضمین رعایت حق‌های بشری برعهده نهاد حاکم می‌باشد از این روی غایت دولت حقوقی حمایت از حق‌ها و آزادی‌های بنیادین شهروندان است. برخی از حق‌ها و آزادی‌ها در شرایط خاصی از قابلیت نسبی شدن برخوردارند و با محدودیت‌هایی مواجه می‌شوند از این روی ضروریست با تمسک به معیارها و اصول هنجارمند، قلمرو و حد و مرز اعمال محدودیت‌ها بر حقوق بنیادین ترسیم شود. این تحقیق در نظر دارد به روش توصیفی و تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای نقش اصل تناسب را به عنوان اصلی حق مدار در راستای نیل به هدف نهایی آن که همان برقراری نوعی تعادل میان اقتدار مقامات عمومی به منظور اعمال منافع عمومی از یک سو و تضمین و حمایت از حق‌ها و آزادی‌های فردی، گروهی و اجتماعی است، به ‌محک ارزیابی بگذارد.