تأثیر سلامت جسمانی، روانی، معنوی و اجتماعی بر ارتکاب جرم سرقت (مورد مطالعه: مردان زندانی 20 تا 50 ساله استان لرستان)

بدون تردید توسعه و پیشرفت جوامع بشری، مرهون نیروی انسانی سالم، متعهد و متخصص است. یکی از عواملی که در نابودی نیروی انسانی سهم بسزایی دارد، ارتکاب جرایمی مانند سرقت است. بر این اساس پژوهش حاضر به دنبال بررسی تأثیر سلامت جسمانی، روانی، معنوی و اجتماعی بر ارتکاب جرم سرقت است. روش انجام پژوهش حاضر از نوع کمی و پیمایشی و جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه مردان 20 تا 50 ساله استان لرستان است که در نیمه دوم سال 1401 به دلیل ارتکاب جرم سرقت در زندان‌‌های استان لرستان به ‌‌سر می‌‌برند. از بین جامعه آماری، با استفاده از نرم‌افزار G.Power گروه نمونه‌‌ای به اندازه 200 نفر با استفاده از روش نمونه‌‌گیری دسترس انتخاب شد. برای جمع‌‌آوری داده‌‌ها از پرسش‌‌نامه استاندارد ساخته‌شده توسط لعلی و همکاران در سال 1391 استفاده شده است. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌‌ها از روش‌‌های ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه، تحلیل مسیر و ارزیابی مدل با استفاده از نرم‌افزار SPSS استفاده شد. نتایج به‌دست‌آمده از پژوهش حاضر نشان داد که سلامت جسمانی (47 درصد) و سلامت معنوی (5/35) ارتکاب جرم سرقت را به‌صورت معکوس پیش‌بینی می‌‌کنند. به عبارتی سلامت جسمانی و داشتن اعتقادات معنوی باعث کاهش جرم سرقت می‌‌شود؛ در مقابل، نتایج حاکی از آن بود که بین سلامت روان‌شناختی و سلامت اجتماعی با ارتکاب سرقت رابطه معناداری مشاهده نشد؛ بنابراین در حالی که سلامت جسمانی و معنوی به‌عنوان عوامل مرتبط با کاهش سرقت شناسایی شدند، ابعاد سلامت روانی و اجتماعی در این زمینه تأیید تجربی نیافتند. با وجود این نمی‌توان نقش بالقوه این دو مؤلفه را در رفتار مجرمانه نادیده گرفت. احتمال دارد که عدم مشاهده رابطه معنادار ناشی از ویژگی‌های ابزار اندازه‌گیری مورد استفاده در پژوهش حاضر یا تفاوت‌های فرهنگی در تبیین متغیرها باشد. از این ‌رو پیشنهاد می‌شود پژوهش‌های آینده با به‌کارگیری ابزارهای دقیق‌تر و در نظر گرفتن بافت‌های فرهنگی متفاوت، نقش سلامت روانی و اجتماعی را در ارتکاب جرم با دقت بیشتری مورد بررسی قرار دهند.