بازاندیشی شرط اصالت در حمایت از آثار ادبی و هنریِ خلق‌شده با کمک هوش مصنوعی

اصالت، شرط اصلی حمایت از آثار ادبی و هنری است. این شرط پیوند عمیقی با مفهوم خلاقیت انسانی دارد بر همین اساس، احراز اصالت در آثار خلق شده با کمک هوش مصنوعی به دلیل ابهام در ماهیت و میزان مشارکت خلاقانۀ انسان در فرایند خلق این آثار با چالش روبه‌رو است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و از طریق مطالعات کتابخانه‌ای در تلاش برای پاسخ به این پرسش است که آیا در نظام حقوقی ایران آثار خلق‌شده با کمک هوش مصنوعی اصیل محسوب شده و بر اساس مبانی حقوق مالکیت ادبی و هنری قابل حمایت می‌باشند؟ برای پاسخ به این پرسش، ابتدا رویکردهای نظام‌های قضایی آمریکا اتحادیه اروپا و انگلستان در تفسیر مفهوم خلاقیت و احراز اصالت در آثار خلق شده توسط هوش مصنوعی مورد مطالعه قرار‌گرفته و پس از آن معیارهای نوین ارائه شده جهت حمایت از این آثار مورد بررسی قرار گرفته است یافته‌ها نشان می‌دهد با توجه به اینکه در حقوق ایران احراز حداقلی از خلاقیت برای تحقق شرط اصالت کافی است و این آثار حاصل تعاملات میان انسان و هوش مصنوعی می‌باشنددر صورتیکه بتوان در هریک از مراحل خلق اثر نهایی حداقلی از مداخلات خلاقانۀ انسانی را احراز کرد اثر نهایی اصیل و قابل حمایت می‌باشند