بررسی تطبیقی آزادی سندیکایی در حقوق ایران و سوئد

سندیکا نهادی است که به‌منظور دفاع از منافع کارگران تأسیس می‌‌شود. آزادی سندیکایی بر وضعیت روابط کار تأثیر می‌‌گذارد و اسناد حقوق بشری و اسناد سازمان بین‌‌المللی کار اهمیت برخورداری از آزادی سندیکایی را به رسمیت شناخته‌‌اند. با نگاهی به میزان تراکم بالا و قدرت‌‌ چانه‌‌زنی جمعی سندیکاهای کارگری در کشورهای نوردیک به‌ویژه سوئد، انطباق آن با آزادی سندیکایی و اصل سه‌‌جانبه‌‌گرایی سازمان بین‌‌المللی کار دریافت می‌‌شود. نظام حقوقی سوئد با تکیه بر سیاست گفتگوی شرکای اجتماعی و تضمین آزادی سندیکایی در قانون نظام حکومت و قانون تصمیم‌‌گیریِ مشترک موجب توسعه آزادی سندیکایی شده است و از نظر جهانی به‌عنوان یک الگوی موفق یاد می‌‌شود. یافته‌‌های پژوهش به این نکته اشاره دارد که آزادی سندیکایی در سوئد، مدیون آزادی عمل گسترده سندیکا و رویکرد حمایتیِ توسعه‌‌محورِ نظام حقوقی سوئد از سندیکا است که منطبق با درک سازمان بین‌‌المللی کار از آزادی سندیکایی است. در نظام حقوقی ایران، با وجود شناسایی اصل آزادی سندیکایی و پیش‌‌بینی سندیکا در قانون کار مشابه نظام حقوقی سوئد، قوانین در روابط جمعی کار، فراگیری و جنبه حمایتی کافی ندارند و این رویکرد در عمل خلاف جهت آزادی سندیکایی حرکت می‌‌کند. پژوهش حاضر با روشی توصیفی تحلیلی به مطالعه آزادی سندیکایی در نظام‌‌های حقوقی ایران و سوئد از جنبه‌‌های مختلف پرداخته است.