اخذ گواهی های پزشکی ناظر بر وضعیت جنسی زنان با تأکید بر حق بر بدن در نظام حقوقی ایران: امکان یا امتناع؟

چکیده گواهی بکارت به‌عنوان بارزترین مصداق گواهی ناظر بر وضعیت جنسی زنان، گواهی‌ای است که پس از معاینه و تعیین وضعیت پرده بکارت صادر می‌شود. پرده بکارت، غشاء نازک مخاطی‌شکل در مدخل واژن است که در ادبیات پزشکی فاقد عملکرد بیولوژیکی شناخته شده ‌است. طبق دیدگاه سنتی، با بررسی پرده بکارت می‌توان به رابطه جنسی دختر پی ‌برد؛ ا این‌رو امروزه به‌نظر می‌رسد مطابق حق بر بدن و عرف، خود شخص و ولی او (درصورت عدم بلوغ و جنون) ذی‌حق آن و مراجع قضایی و سازمان بهزیستی کشور ذی‌صلاح آن اخذ گواهی مذکورند. این درحالی است که به‌علت آناتومی پرده بکارت، ورود آسیب در اثر تروماهای غیرجنسی، پیشرفت تکنیک‌های ترمیم، فقدان مادرزادی پرده بکارت و تجربه رابطه جنسی از قبل، نمی‌توان از طریق معاینه پرده بکارت به باکرگی شخصی پی‌ برد و گواهی بکارت را مثبت باکرگی دانست. در نتیجه این گواهی فاقد اعتبار پزشکی است. بااین‌حال هیچ سند خاصی به تنظیم‌گری در این زمینه نپرداخته است. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی استناد به ‌حق بر بدن برای اخذ گواهی بکارت را رد می‌کند و همچنین مستند بر اصول عدم ورود ضرر، عدالت، کرامت انسانی، و به‌جهت حمایت از نهاد خانواده، تضمین حقوق زنان و لزوم رویکرد حمایتی مقنن از گروه‌های آسیب‌پذیر، حکم به عدم جواز اخذ گواهی بکارت و اعلام ممنوعیت آن توسط قانونگذار می‌دهد.