ضمانت مشروط در حقوق تجارت بین‌الملل و مقایسه‌ آن با نهادهای حقوق داخلی؛ با تأکید بر مقررات اتاق بازرگانی بین‌المللی

شیاع ضمانت ها در مبادلات اقتصادی، مؤسسات اقتصادی را بر آن داشته که جهت کسب سود به این عرصه ورود کنند. چنین ضمانت هایی به لحاظ داشتن وصف استقلال از عقد مبنا، از عقد ضمان سنتی فاصله می گیرد؛ با این حال در عرصه تجارت ممکن است ضمانت های غیر مســتقل و تبعی نیز صادر شود؛ به گونه ای که اتاق بازرگانی بین المللی اقدام به وضع مقررات متحدالشــکل کرده است. وصف فرعی این ضمانت نامه ها، آنها را به عقد ضمان در حقوق داخلی نزدیک می نماید و با ضمان ســنتی و فقهی مشــابهت بیشتری دارد؛ بدین ترتیب که هر دو فاقد وصف استقلال بوده و مبتنی بر وجود پیشینی یک دین اســت. ایــن پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی بــا موضوع ضمان در تجارت بین الملل و حقوق ایران صورت گرفته و در تفاوت میان ضمانت مشروط و سنتی، نتیجه می گیرد که اولی عقدی سه طرفه است و دومی میان ضامن و مضمون له منعقد می شود؛ در ضمانت مشــروط شرط تعلیق پذیرفته شده، اما ضمانت از معدود عقودی است که مقنن تعلیق در آن را باطل شمرده است. سرانجام آن که، عقد ضمان از نمونه های برجسته عقود مسامحه ای است؛ در حالی که ضمانت مشروط کاملا مبتنی بر مغابنه است.