ممیزی و نظارت بر بیان آزاد موســیقایی در نظام حقوق بین الملل بشر (مطالعه موردی ایران)

بیان آزاد موســیقایی به مثابه یکی از تأثیرگذارترین و انتزاعی ترین گونه های بیان در میثاق حقوق مدنی و سیاســی به عنوان حقوق نســل اول و در میثاق حقوق اقتصــادی، اجتماعی و فرهنگی به عنوان حقوق نســل دوم حمایت می شــود. بیان موسیقایی می تواند جلوه ای از حق آزادی بیان باشد و همچنین می تواند در قالب هنر از مصادیق حقوق فرهنگی در نظر گرفته شود؛ با این حال، نهادهای دولتی به واسطه مقید بودن حق آزادی بیان در اســناد بین المللی حقوق بشــر، بیان آزاد موســیقایی را با دو شــیوه ممیزی (پیشینی) و نظارت (پســینی) تحدید و در بسیاری از مواقع نقــض کرده اند. از این رو، این مقاله بــا روش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به دنبال پاســخ به این ســؤال است که کدام شیوه با موازین حقوق بشر ســازگار اســت و رویکرد نظام حقوقی ایران در این زمینه چیســت. تحلیل اسناد، دکترین و رویه نهادهای بین المللی حقوق بشر نشان می دهد که شیوه صحیح مواجهه با بیان آزاد موســیقایی، نظارت (شــیوه پسینی) است؛ و نه ممیزی یا مداخله به نحو پیشینی؛ رویکردی که در حقوق ایران رعایت نشده است و توأمان ممیزی و نظارت بهصورت حداکثری بر بیان آزاد موسیقایی اعمال می شود