مبانی تفکیک حوزه عمومی از حوزه خصوصی

واژه‌ی حوزه که یکی از اجزای تشکیل دهنده حوزه عمومی و خصوصی است، به معنای قلمرو و محدوده است. یعنی فضا و مکانی که در آن می‌توان به بحث، گفت‌وگو و فعالیت پرداخت. واژه ها و اصطلاحات مشابه مربوط به واژه «حوزه» شامل قلمرو، محدوده، فضا، جو، محیط و زیستگاه است. حوزه، موجودیت خود را از مکان یا فضا میگیرد که فرصت شنیده و دیده شدن یا به عبارتی فرصت نمود میدهد. که این امر می‌تواند درسه عرصه که شامل محلی، ملی یا جهانی است، باشد.در غرب، کهن‌ترین تفکیک بین حوزه‌ی عمومی و خصوصی به یونان و رم باستان باز می‌گردد. از نظر یونانیان و رمی‌ها، حوزه‌ی عمومی قلمروی آزادی سیاسی برای شهروندان بود. در این حوزه، انسان‌های آزاد ( غیر برده) می‌توانستند رشد کنند و شکوفا شوند. سنت لیبرال غربی نیز اصل لزوم تفکیک حوزه‌های عمومی و خصوصی را از یونان و رم باستان به ارث برده است. با این تفاوت که حوزه خصوصی در سنت لیبرال آن گستت کامل از حوزه خصوصی دارد. اما در سنت رمی آن حوزه خصوصی محلی برای آماده حضور شدن در حوزه عمومی بود. اما اساس این تفکیک کجاست؟ نقطه عطف این تفکیک، نقاط افتراق و اشتراک آن در خصوص با نظریات دیگر چیست؟ این مقاله با محوریت بخشیدن به نظریات هانا آرنت، از مهم‌ترین نظریه‌پرداران حوزه عمومی و خصوصی، به سوالات فوق پاسخ خواهد داد.