تاملی فقهی در حرزیت مکان‌های مجهز به دوربین مداربسته

یکی از فناوری‌هایی که در عصر کنونی برای نظارت بر اماکن و تأسیسات، کنترل رفت‌و‌آمدها و جلوگیری از سرقت اموال کاربرد گسترده‌ای یافته است، دوربین مداربسته می‌باشد. اقتضای شرایط زندگی امروز بشر چنان است که در برخی اماکن، تنها راه صیانت و حفاظت از اموال، استفاده از این فناوری است. پرسش اساسی این مقاله آن است که آیا سرقت از مکان مجهز به دوربین مداربسته، واجد شرایط «سرقت از حرز» محسوب می‌شود یا خیر؟ پاسخ به این پرسش منوط به تبیین مفهوم «حرز» است؛ به‌عبارت دیگر، باید بررسی شود که آیا صرف اشراف و نظارت بر مکان، یا به تعبیر دیگر، مراعا بودن، برای صدق عنوان حرز کافی است یا خیر؟ و در صورت پذیرش حرزیت نظارت، آیا ادله فقهی به‌گونه‌ای هستند که شامل نظارت و پایش از طریق دوربین مداربسته نیز بشوند؟ یا آنکه لسان این ادله از چنین شمولی منصرف است؟ نویسندگان این مقاله با استناد به ادله‌ای که در متن پژوهش تبیین شده، نظارت و رؤیت را برای تحقق عنوان حرز کافی دانسته و با پذیرش توسعه در مصادیق، نتیجه گرفته‌اند که مکان مجهز به دوربین مداربسته، در صورت تحقق شرایط خاص، مصداق «مکان محروز» به شمار می‌آید و سرقت از آن مشمول حکم سرقت از حرز است.