بازجستی فقهی در ماهیت قوادی

ماده 135 قانون مجازات اسلامی مصوب سال 1370، قوادی را به «جمع و مرتبط کردن دو نفر یا بیشتر برای زنا یا لواط» تعریف کرده است. قانون جدید مجازات اسلامی مصوب سال 1392، در ماده 242 با الفاظی متفاوت و اندکی تغییر در محتوا، مفاد قانون قبلی را با عبارت زیر تأیید نموده است: «قوادی عبارت از به هم رساندن دو یا چند نفر برای زنا یا لواط است». مفاد دو ماده پیش‌گفته مستظهر به موافقت مشهور امامیه و یا دست‌کم نظر اشهر ایشان می‌باشد. در نقطه مقابل، تعداد قابل توجهی از فقیهان با توسعه در معنای قیادت، مطلق جمع و ایجاد ارتباط به قصد فحشا ـ اعم از اینکه برای زنا باشد یا لواط و یا مساحقه ـ را محقق جرم قوادی می‌دانند. نویسنده با بازخوانی مسئله، قول سومی را اختیار نموده است. وی معتقد است قیادت به‌عنوان جرم حدی تنها یک مصداق دارد و «خصوص جمع به قصد زنا» را شامل می‌شود و سایر موارد جمع خارج از ماهیت قوادی بوده و جرمی تعزیری می‌باشند. مقاله حاضر با دفاع از موضع نویسنده و در راستای تبیین مختار وی، به نقل و نقد آراء رقیب به ضمیمه مستندات آن آراء پرداخته است.