صحت تعدد ضمانت‌ها از یک دین در حقوق ایران و فقه امامیه

در معاملات امروزی، تضمین پرداخت دین از سوی مدیون برای متعهدٌ‌له اهمیتی فراوان دارد و یکی از شیوه‌های ایجاد این تضمین، توسل به عقد ضمان است. ضمان عقدی است میان ضامن و طلبکار(مضمونٌ‌له) که به موجب آن، ضامن تعهد می‌کند دین مدیون را بپردازد و مضمونٌ‌له نیز به سقوط طلب خود از مدیون رضایت می‌دهد؛ در نتیجه این تراضی، دین از ذمه مدیون خارج و به ذمه ضامن منتقل می‌شود. گاه برای اطمینان بیشتر از وصول طلب، ممکن است چند نفر ضمانت دینی واحد را بر عهده گیرند. تعدد ضمانت‌ها از یک دین می‌تواند به اشکال مختلف تحقق یابد. این نوشتار به بررسی صحت و اعتبار صور گوناگون تعدد ضمانت‌ها از دین واحد در حقوق ایران و فقه امامیه می‌پردازد.